Waar Susanne jullie heeft achtergelaten zijn wij uiteraard verder gegaan, véél verder! Voor diegenen die geen zin hebben in flinke lappen tekst zal ik hierbij alvast de samenvatting geven, wij hebben het freakin' koud! Voor diegene die wat meer tijd en zin hebben is hier een wat uitgebreidere versie.

Zoals aangegeven aan het einde van het laatste verhaaltje zijn wij voor dag en dauw vertrokken op zoek naar een levensgroot klei leger, voor sommigen bekend als ‘The Terracotta Warrior Army'. Om hier te komen moesten wij vooraf een aanbetaling doen bij een Chinese touroperator in het centrum van Xi'an. Hier konden wij kiezen uit twee opties, één met stops bij allerlei belangrijke bezienswaardigenheden onderweg of één zonder stops. Naïef als wij zijn besloten wij de eerste variant te nemen en mijn god wat hebben wij hier een spijt van gehad. Niet omdat de stops niet interessant genoeg waren maar omdat het buiten aan het sneeuwen was en wij in al ons enthousiasme vergeten waren om winterkleren in te pakken.

Op dunne canvasschoenen, drie lagen t-shirts, twee truien en een boxer met extra lange pijpen mochten wij beginnen met een prachtige bergafdaling. De heenweg hebben wij per kabelbaan afgelegd waarna we, voorafgaande aan de afdaling, eerst nog even een snelle blik mochten werpen op het dal dat ergens tussen de mist en sneeuwbuien verscholen moest liggen. Aangezien we elkaar op één meter afstand nauwelijks konden zien en wij onze knieën niet stil tegen elkaar aan konden houden sommeerde wij onze Chinese reisleidster tot enige spoed met het begin van de afdaling. Hierop werd een vlaggetje tevoorschijn gehaald, verstilde haar megafoongetetter en werd de trip aangevangen. Onderweg passeerde wij planten, tegels en een enkele chinees prieeltje, geen van dit alles kon ons de kou doen vergeten. Gelukkig bracht beweging enige verlichting maar na deze eerste horde op weg naar het Terracotta Army wisten wij waarom deze activiteit niet is opgenomen in de Lonely Planet van China.

Horde twee bestond uit een ondergronds mausoleum van een Chinese keizer die ergens in één van de dynastieën de scepter zwaaide. De plastic artefacten leken ons niet geheel authentiek en ook ontbrak er ondertiteling uit de megafoon van onze reisleidster. Maar gegeven het feit dat dit een binnenactiviteit was zou het ons moeten behagen. Echter Chinezen weigeren stelselmatig om de verwarming aan te zetten waardoor de eerste frostbite verschijnselen een feit begonnen te worden. Toen bleek dat het mausoleum zelf ook niet authentiek was (die lag een aantal kilometers verderop), hebben wij flinke moeite moeten doen om de motivatie te bewaren. Hopend op een spannende derde horde begaven wij ons met afgestorven tenen terug naar de bus.

Horde drie, een soort begraafplaats, bracht evenals de lunch niet de ‘wow' factor waarop we hadden gehoopt. Gelukkig stond hierna het Terracotta Army op het programma. Vol verwachting begaven wij ons door de vele security checks, waar eens Poetin en Clinton ons voorgingen. Na de checks belandde wij op een enorm plein dat werd omringd door vier grote betonnen gebouwen die veel weg hadden van enorme vliegtuighangars. Het Terracotta Army bevindt zich in twee van de vier complexen maar eigenlijk is er maar één gebouw echt de moeite waard. In ‘pit number one' bevindt zich het belangrijkste en aanzienlijkste deel van de collectie strijders van klei. Ondanks de kou, die inmiddels in onze botten was gaan zitten, was dit een indrukwekkend spektakel. Vanuit de opgraafplaats werden wij bij binnenkomst aangestaard door enkele duizenden strijders waarvan geen enkele hetzelfde schijnt te zijn. Dit laatste feit deed ons vermoeden dat het dan vast geen Chinese strijders zijn geweest aangezien Chinezen allemaal op elkaar lijken.

Na het schieten van enkele honderden kiekjes haakten wij ons los van de groep en begaven wij ons terug naar de bus die geparkeerd stond naast een warme Kentucky Fried Chicken. Hier konden wij ons nog even snel opwarmen aan een heerlijk bakkie pleur en een warme Milo alvorens de bus verder vertrok naar een voormalig badhuis van een bekende Chinese generaal die na zijn vlucht uit China president van Taiwan werd. 's Avonds zijn wij nog eventjes snel uit eten geweest met onze tolk en hebben we onze 1^e 'hotpot' ervaring gehad: een soort fondue- pan waar je van alles en nog wat in mikt alleen dan in Chinese style. Het bed trok sterker dan de maag waardoor we dit kort hebben gehouden. In ons warme bed besloten wij dat de trip zeker de moeite waar was maar 'met de kennis van nu' zouden wij zeker voor optie twee (die zonder stops) kiezen.

De volgende dag mochten wij onze backpacks weer inpakken en vervolgden wij onze weg richting het weeshuis in Houma. Deze trip kostte ons een dikke 7 uur welke wij hebben besteed aan slapen en elkaar warm houden. Bij aankomst werden wij ontvangen door een ijzige snijdende wind die werd vergezeld door totale duisternis en enkele opdringerige taxichauffeurs. Gelukkig duurde het niet lang voordat ´the Boss´ ons kwam oppikken. The Boss alias Cheffie, in het echt genaamd father Duan, trakteerde ons op een Chinese maaltijd die wij, helaas, nooit meer zullen vergeten.

Onze eerste ‘dish' bestond uit ingekookt varkensvet met daarin stukjes varkenshuid. Het geheel zag eruit als een soort doorzichtige plakjes drilpudding met daarin een aantal wormen. Nou klaag ik niet graag over eten, evenmin ben ik een moeilijke eter maar dit ging zelfs mij wat ver. Ik besloot daarom geduldig af te wachten hoe Susanne het glibberige en glimmende brok vet naar binnen zou gaan werken, ik was benieuwd! Met haar chopsticks kon ze het brok gedrocht nauwelijks in bedwang houden, laat staan het naar haar mond brengen. Maar Susanne's manieren wonnen het van haar instinct zodat het stuk varkensvet zowaar haar keel in gleed. Tussen het ‘thank you very much, it's very nice' hoorde ik een aantal bijgeluiden die veel weg hadden van een zich omkerende maag in combinatie met de woorden ‘gadverdamme dit is goor'. Met enige angst en ontzag heb ik vervolgens drie van dat soort krengen naar binnen geplamuurd waarna ik ook de handdoek in de ring heb moeten gooien. Schijnbaar heeft mijn maag toch nog enkele principes.

Eventjes waren wij bang dat er meer van dergelijke gerechten op tafel gezet zouden worden. Dit bleek gelukkig niet het geval waardoor de rest van de maaltijd vlotjes verliep.

Na een laatste nacht in een hotel stond ons de uitdaging te wachten waarvoor wij gekomen waren, het weeshuis Xinjiang. In dit weeshuis bevinden zich vooral kinderen die zware of minder zware beperking hebben en die te vondeling gelegd zijn. In totaal zijn er circa 20 wezen in het weeshuis te vinden. Dat circa betekent niet dat er af en toe eentje kwijt raakt maar dat er door externe plaatsingen een wisseling is in het aantal bewoners.

Het weeshuis zelf is vanaf de straatkant nauwelijks te herkennen als weeshuis. Vanaf die zijde is het eerder een verlaten, bouwvallig, twee verdiepingtellend pand waarin onmogelijk een weeshuis gevestigd kan zijn. Wanneer men echter via de poort aan de achterzijde van het weeshuis terecht komt beginnen de contouren van een weeshuis zichtbaar te worden. Tussen bergen steenkool spelen enkele kinderen op een betonnen binnenplaats met een oude step en basketbal. De façade van het weeshuis wordt versierd door wapperende dekens die bedoeld zijn om de kou en wind uit de achterliggende kamers te houden. Het geheel oogt op het eerste aanzicht nogal grauw, primitief en deprimerend.

Onze tolk, welke vanaf dag één aan onze zijde is geweest, wijst ons de weg naar onze kamers zodat wij onze zware backpacks kunnen uitpakken. We komen terecht in een saai en kil hokje met twee aparte bedden die door het onderlinge hoogteverschil niet naast elkaar te zetten zijn. De komende zes maanden slapen wij dus apart! Susanne heeft in een oogwenk een bezem gevonden en begint direct met de grote voorjaarsschoonmaak. Ik buig mij ondertussen over mijn laptop die, door toedoen van een vriendelijk en lief Trojaans paardje van mijn zusje, is gesneuveld. Voor ik er erg in heb heeft Susanne de kamer omgetoverd in een waar paleis, alleen de jacuzzi ontbreekt nog. Met een stukje tape plakken wij de grootste kier tussen de muur en het raam af maar desondanks blijft de kou binnen sluipen. Vervolgens is de bedverdeling aan de beurt, wie van ons tweeën krijgt het minst harde bed. Ik blijk te winnen alhoewel ik geen enkel verschil voel tussen de bedden, beide missen een matras! We slapen op een harde plank met daarop slecht een dun kleedje, eventuele rugklachten moeten we maar op de koop toenemen.

De rest van het weeshuis is bouwkundig gezien niet veel beter dan onze kamer. Overal liggen betonnen vloeren die koud aanvoelen, her en der staan verouderde ledikanten en het tocht overal. Het verschil met een Nederlands weeshuis had niet groter kunnen zijn. Wat ons betreft is dat prima, we zijn hier immers niet heen gekomen om in een gespreid bedje te belanden. Vanuit ons pedagogisch en sociaal-culturele oogpunt scannen wij de situatie af om te zien waar én hoe wij een bijdrage kunnen gaan leveren. We pakken pen en papier, denken na over een SWOT -analyse, verwerpen deze HBO gedachte snel en ruilen de pen en het papier om voor een heerlijk ijskoud biertje! De SWOT komt later wel, nu eerst genieten!

Ohw....Tante, Ugg's zijn veredelde moonboots uit Australië waar je een kapitaal voor neer mag tellen!!

Voor diegene die zich geroepen voelen om ons overlevingspakket, brieven, Zweedse puzzles etc te sturen, hier is ons adres (s.v.p. duidelijk vermelden op de enveloppe dat de post voor ons bestemd is) en onze Chinese nummers:

The Eye Clinic and Orphanage of Houma and Xinjiang

Cheng Wang Lu Li Jiao Qiao

043000

Houma, Shanxi, China

Susanne: 008613467232126

Gjalt: 008613467232053