Allereerst, bedankt allemaal! Niet alleen voor de felicitaties op mijn verjaardag maar ook voor alle reacties die op dit blog zijn achter gelaten. We vinden het leuk dat het blog trouw gelezen wordt en zouden graag op elke reactie persoonlijk reageren. Helaas zorgen tripjes en onstabiele internetverbindingen ervoor dat onze internettijd beperkt is, vandaar dat we het via deze weg doen. BEDANKT!!!!

Om de chronologie erin te houden zal ik verder gaan waar Susanne jullie heeft achtergelaten, namelijk bij ons afscheid van het weeshuis. In realiteit is dat alweer drie weken geleden en zijn wij in de tussentijd half China door gereisd. In die tijd hebben we teveel indrukken en ervaringen opgedaan om in dit ene blog te proppen. Aangezien ik zelf geen zin heb in een lang blog (en jullie waarschijnlijk ook niet) zal ik proberen om het kort te houden.

Het afscheid was een droevig verhaal, de deur achter je dicht trekken van een plek waar je een half jaar hebt gewoond,gewerkt en enorm veel hebt meegemaakt doet pijn. Met wat waterige oogjes en een brok in de keel begonnen wij dan ook aan de trein reis die ons van Houma naar Chengdu zou brengen. Een bijkomend voordeel was wel dat we door het afscheid zo diep in gedachten verzonken waren dat de hektiek en kakofonie van Houma'se treinstation volledig aan ons voorbij ging. Helaas gingen de resterende dertig uur in de trein wat minder aan ons voorbij. Een Chinese treintrip is een blogverhaal apart.....

Dertig uur na ons afscheid komen wij aan in de miljoenen stad Chengdu. Ondank het feit dat er in die ene stad nagenoeg even veel mensen wonen als dat Nederland rijk is had ik, voor mijn vertrek naar China, nog nooit van deze stad gehoord. Niet verwonderlijk aangezien ik naast Beijing en Sjanghai nauwelijks kennis had van de Chinese topografie, jullie?

Hoewel het diep in de nacht was begreep ik meteen waarom deze miljoenen stad nauwelijks bekendheid geniet buiten China. Met zijn semihoge,betonnen gebouwen en overdosis aan neonverlichting is Chengu een exacte kopie van willekeurig elke andere stad in China. Het concept van neonverlichting, schreeuwerige karaoke bars, goedkope eetstalletjes en hordes Chinese toeristen kennen wij inmiddels wel, hiervoor kwamen wij dan ook niet naar Chendu. Nee, het waren de panda's van het nabij gelegen Panda Research Center en de transport mogelijkheden naar Tibet dat ons naar deze stad trok.

De panda's waren geweldig! In tegenstelling tot andere dierencomplexen die wij in Chinese hebben bewonderd hadden de dieren hier wel enige kwaliteit van leven. Hier tref je geen Chinezen die flesje cola in het dierenverblijf gooien of met stokjes in hun vacht prikken om hen te laten bewegen. Het ging er verbazingwekkend ‘beschaafd' aan toe. Wel is het informatiesysteem op en top Chinees. Zo wist ik niet dat de panda bijna is uitgestorven doordat vermogende westerlingen (vooral Amerikanen) illegaal op die beesten jagen. Ik dacht altijd dat het lag aan de Chinese verwoesting en vervuiling van de natuurlijke leefomgeving van de panda.

Na Chengdu wachtte er een letterlijk en figuurlijk hoogtepunt op ons, namelijk de autonome periferie van Tibet. Via het veel bezongen maar verder weinig interessante Kanding bracht de hoogst gelegen snelweg ter wereld ons naar het op 4500 meter hoog gelegen Litang. Onderweg maken communistische betonnen gebouwen plaats voor sierlijke Tibetaanse huizen. De lucht krijgt een gezonde blauwe kleur en het afval maakt plaats voor gigantische groene valleien waar yaks in grazen. Ook het gezicht kleurt van whitening crème wit naar Tibetaans donker. Het voelt alsof we China verlaten en een nieuw land in gaan, dit gevoel wordt verder versterkt doordat ook de taal veranderd van Manderijn in Tibetaans. Hoewel het ons niet uitmaakt in welke taal wij hen niet verstaan klinkt het Tibetaans toch vriendelijker en toegankelijker.

De busreis zelf is bijna een aparte blog waard maar in het kader van jullie kostbare tijd zal ik het wederom kort houden. Tibetanen kunnen niet tegen busreizen!!!! Kots vliegt zowel voor- als achter ons door de lucht en de bus, die toch al naar Tibetaanse zure melk rook, begint nog meer te stinken. Hierdoor moeten ook wij ons best moeten doen om de yaksteak van de avond daarvoor binnen te houden. De bus rammelt aan alle kanten wanneer wij over onverharde wegen langs enorme ravijnen rijden. Wanneer ook de remschijven beginnen te roken en wij op de één baan weg een vrachtwagen passeren ben ik blij dat mijn vader niet aanwezig is!! Ook de Tibetanen zelf vinden het ‘ijzeren beest' maar niets, diegene die niet kotsen bidden luidkeels om een goede afloop. Dit stukje mechanische technologie is hier nog steeds een onbekend fenomeen.

Eenmaal aangekomen checken WIJ in, in één van de weinige hotels die Litang rijk is. De nadruk ligt hierbij op ‘wij' omdat de sfeer zo laidback is dat zelfs de receptioniste in geen velden of wegen te bekennen is. Geen probleem voor ons; we grissen wat sleutels van een haakje, checken welke kamer ons het beste lijkt, jatten wat schijtlint, drinken een biertje op het gegeven dat we levend zijn aangekomen en checken ons zelf in. Yaksteak en boterthee vormen ons avondmaal op de vooravond van mijn 27^ste verjaardag,nice!

Zevenentwintig jaar in Tibet, ik kan weer een vreemde locatie toevoegen op het lijstje van plekken waar ik mijn verjaardagen heb gevierd. De enige aanwezigen zijn Susanne en een aantal paarden die Susanne en mij over de ‘net niet' besneeuwde toppen van de Himalaya dragen. Ja, we vieren mijn verjaardag in stijl! Paarden, Yaks, 7000 meter hoge sneeuwtoppen, een enkele Tibetaanse boer en zijn familie, ik voel mij geen moment alleen. De uitzichten zijn immens en op bepaalde plekken zelfs onaards mooi, zo uitgestrekt heb ik het nog nooit gezien. Dit is één van de plekken die niet te omschrijven is, dit is iets dat je gewoon moet ervaren. En wij ervaren het, op mijn 27^ste verjaardag!! Je zou bijna vergeten dat je weer een jaartje verder verwijderd raakt van je jeugd!

De dag na mijn verjaardag staat een motobike trip op de agenda. Tijdens het ontbijt hebben wij een Amerikaan iets horen zeggen over een gletsjermeer dat drie uur in noordelijke richting van Litang ligt, onze bestemming is hiermee bepaald. De trip lijkt bijna niet door te gaan wanneer ik bij het afhalen van mijn motorbike een echte, zware motorfiets krijg voorgeschoteld (in tegenstelling tot de semi automaatjes die ik gewend ben). Ik heb nog nooit op een echte motor met koppeling e.d. gereden en vraag mij af of een trip over onverharde wegen een geschikte plek is om dit te leren. Gelukkig wint het gletsjermeer het van mijn gezond verstand waardoor ik, na een korte instructie, wegcross op het stalenros. Het duurt eventjes voordat ik door heb hoe ik in zijn tweede versnelling moet komen maar zodra ik dit weet vliegen wij op 5500 meter hoogte tussen de nomadische Tibetanen en hun kuddes door. Onderweg vinden wij de Amerikaan die ons over het gletsjermeer vertelde, hij is gestrand met een lekke band. We wachten tot een vriendelijke Tibetaan zijn probleem heeft verholpen en rijden gezamenlijk verder.

We passeren gigantische uitgestrekte groene valleien, zien yaks waden in het water, worden toegelachen door Tibetaanse monniken en dit alles met de mooiste achtergrond die wij ooit hebben gezien, we genieten! De motor vliegt over de bochtige weg en wij kunnen alleen maar glimlachen, dit is werkelijk fantastisch!!! Wanneer het voorwiel de rand van het gletsjermeer aantikt lijkt het alsof we in sprookjesland zijn aangekomen. We worden ontsloten door besneeuwde bergtoppen terwijl voor ons een surrealistisch groen gletsjermeer ligt. Nederig en buitenadem door het gebrek aan zuurstof leggen wij dit verschijnsel vast op camera. Om de kick te begrijpen die wij ondervonden raad ik aan om de foto's te bekijken.

De dag erna vertrekken wij per Mini Van naar Shangri-la. Deze twee daagse busreis leidt ons door de uitlopers van de Himalaya. Shangeri lalalala....de busreis is fantastisch. Shangeri La zelf ligt overduidelijk in China én is één van dé toeristische bestemmingen. Busladingen met Han Chinezen vinden hun weg naar de ‘new ancient' town of Shangeri La. Gelukkig vinden wij een leuk afgelegen guesthouse waar we al snel vrienden worden met een tweetal Denen. We spelen wat spelletjes Uno en Jungle Speed (Ja Bouwser, ik ben nu ook in het bezit van dit spel en klaar om jouw ass een keer te kicken!!!) en spenderen de dagen luierend. Aan westers eten is hier geen gebrek en dus doen wij ons tegoed aan Pizza's en sandwiches. De ‘oude' binnenstad houdt ons voldoende bezig dus we hoeven eindelijk eens een keer niet ver te reizen.

Hier na reizen wij verder naar Lijiang, het hart van Chinees toerisme! Direct bij aankomst wordt het duidelijk, dit is niet de plek waar je heen moet gaan als je van rust houdt. Overal zijn brullende KTV's (karaoke bars) en elke vierkante meter wordt in beslag genomen door tenminste drie fotograferende of poserende chinezen. Als blijkt dat ook alle hotels en hostels vol zitten bekruipt ons het gevoel dat we een ernstige fout hebben gemaakt, we hadden nooit naar Lijiang moeten gaan! Op het moment dat Susanne in staat is om haar rugzak de sloot in te smijten worden wij benaderd door een groepje Chinezen met de vraag of wij opzoek zijn naar een onderkomen. Hoewel we doorgaans, door schade en schande wijs geworden, dit soort aanboden afslaan, geven wij ons ditmaal over en volgen hen naar de plek die volgens hen ‘fantastisch' is.

Bij aankomst blijkt meteen dat onze intuïtie volledig fout zat, we komen aan in hotel paradijs. Werkelijk, voor een ‘prikkie' zitten we in een super luxe kamer. Houten vloeren, een gigantisch bed, marmeren badkamer, sofa met televisie, echt alles is aanwezig en schoon! Als de prijs ook nog eens belachelijk laag blijkt te zijn gaan wij overstag en nemen de kamer aan. Voor een dergelijke deal vermoeden wij dat er ergens een addertje onder het gras moet zitten en dat Susanne waarschijnlijk haar lichaam zal moeten verkopen. Wederom blijkt ons gezonde wantrouwen er volledig naast te zitten. De jeugdige eigenaar van het guesthouse heeft dit pand recentelijk gekocht met de centen van papa en is maar al te trots dat er ‘westerners' in zijn hotel zitten. Overal wordt voor gezorgd, we krijgen gratis maaltijden en bier aangeboden, krijgen een gratis tandenborstel en kunnen ook nog gratis onze was laten doen. We zijn een koning te rijk!!

Ik ben hier echter niet heen gegaan om te genieten van Chinees massa toerisme of de luxe van en hotel. Nee, ik ben hier vanwege de nabij gelegen Tiger Leaping Gorge. Volgens de Lonely Planet is dit de meest spectaculaire wandeling in China. Hij schijnt tandjes zwaar te zijn zodat Susanne besluit om met haar nieuwe vriendin uit het hotel te gaan paard rijden. Desondanks besluit ik om te gaan ‘hiken', een keuze die ik niet betreur.

De wandeling is alles wat ik er van hoopte en meer! Tijdens de wandeling, die ik samen afleg met mijn nieuw verworven Koreaanse vrienden, wordt ik getrakteerd op spectaculaire ravijnen, bergtoppen, valleien, kloven, watervallen en een schitterende natuur. Door deze schoonheid zou je bijna vergeten dat het eerste deel van deze trip alleen maar omhoog klimmen is en daardoor behoorlijk zwaar is. Een pijnlijke kramp brengt mij dan ook terug naar de realiteit, Hollanders zijn NIET gemaakt voor bergen!

Gelukkig houdt het klimmen op en is het vandaar alleen maar dalen, de benen herstellen. Ik overnacht hoog in de bergen en wordt wakker in het hotel dat bekend staat om het toilet met het mooiste uitzicht in de wereld. En om eerlijk te zijn, het hotel maakt zijn naam waar! Check de foto's! De dag erna rond ik de wandeling gemakkelijk af en keer naar hotel d'Luxe waar Susanne op mij wacht. We verblijven nog een aantal nachten in Lijiang om vervolgens onze reis verder voort te zetten in de richting van Zuid China. Susanne zal hier snel meer over vertellen.

Tijdens het schrijven van dit verhaal heb ik een flinke lading goedkope bier achterover geslagen terwijl ik, van het dakterras van ons guesthouse, uitkijk over een fantastische ondergaande zon boven het karst gebergte van Yangshuo. Het verhaal is dan ook iets wat langer geworden dan ik had gehoopt. Sorry hiervoor, we zullen proberen om de volgde wat korter te houden!!!HA!

Zaijian