Nadat Nederland geen wereld kampioen was geworden ging onze focus naar ‘the next big thing’, namelijk de laatste weken in het weeshuis. Voor we hierover vertellen eerst nog wat up dates voor de liefhebbers over het weeshuis.

Begin mei kwam een oude bekende terug naar het weeshuis. Wij kenden hem niet maar het jongetje, Yao Yao, had 3 jaar in Shanghai geleefd in een pleeggezin en ging naar een speciaal instituut. De pleegouders vonden dat hij hier niet genoeg (fysio)therapie kreeg dus werd hij terug gestuurd naar het weeshuis. Yao Yao heeft ook cerebral palsy en daarnaast waarschijnlijk autisme. De pleegouders hadden een sponsor gevonden waarmee het weeshuis een extra ayi kon aannemen speciaal voor Yao Yao. Na 2 maanden was er inderdaad dan eindelijk een extra werker aangenomen die Yao Yao de hele dag in toom houdt. Want mijn god wat een energie heeft dat mannetje! Hij plukt en trekt de hele dag continu aan alles en iedereen en wanneer hij in de (kale) box wordt gezet zodat de ayi even op adem kan komen, is Jiao Jiao meestal zijn slachtoffer alhoewel ze wat betreft “friemelen” wel aan elkaar gewaagd lijken. Extra veel therapie houdt helaas echter in dat hij wordt vastgebonden tegen het “standing frame”, waar hij dus zou moeten oefenen met staan. De ayi’s binden hem vast, gaan op de mat zitten met de andere kids en beginnen te kletsen over het weer en de laatste mode in Xinjiang. Tegelijkertijd zien wij Yao Yao, aan de andere kant van de kamer, zich behendig uit alle banden werken en voor je het weet hangt hij ondersteboven alvorens hij los is, een ware Houdini!

De tamelijk verwende, mollige peuter Yun Yun vertrok eind juni samen met een zuster en baby Yue Yue (mega hazenlip) naar Shanghai voor operatie. Yun Yun was al geopereerd aan zijn hazenlip en ze gingen nu “alleen nog” zijn gehemelte dicht maken. Bij Yue Yue werd haar lip als het ware dicht gemaakt. Een paar dagen voordat ze zouden vertrekken hoorde Maggie de zusters praten over Yun Yun en een bepaalde familie en bij navraag bleek dat hij na de operatie meteen door zou gaan naar deze familie, wat zijn pleeggezin zou worden voor de volgende 3-4 jaar. Wij vonden het toch wel redelijk opmerkelijk dat ze ons hier niet over verteld hadden. Als Maggie het niet terloops had gehoord dan hadden we gewoon gedag gezegd, niet wetend dat hij niet meer terug zou komen. Toen we de zusters vroegen waarom ze het ons niet verteld hadden zeiden ze dat het niet “necessary” was het ons te vertellen en het was nog niet zeker of hij daar zou blijven, ze gingen het eerst proberen. Uiteraard is Yun Yun niet meer terug gekomen en het blijkt maar weer dat we hier worden geïnformeerd op een “need to know basis”. Het lijkt erop dat de zusters denken dat “the less you know, the better” maar voor ons voelt het toch niet altijd even prettig om het maar zacht uit te drukken.

Nadat Yun Yun met de noordenzon vertrokken was en Yue Yue haar lip dicht gemaakt was, was dit reden genoeg blijkbaar om van Yue Yue die nieuwe lieveling baby te maken. Hiervoor lag het arme meisje de hele dag in haar bedje en werd er alleen uit gehaald voor een flesje of een nieuwe luier. Nu liepen de ayi’s en zusters opeens de hele dag met haar te sjouwen en zat ze continu op schoot. En wanneer ze dan even toch in haar bedje lag en ze werd wakker uit haar slaap dan zette ze meteen een keel op want mevrouw had al snel geleerd dat ze een trapje hoger was gekomen op de “aandachtsladder”. Tja zo werkt het hier, er moet eerst een ander kind weggaan voordat er oog is voor een ander..

Nadat we uit Beijing terug waren van onze ‘mid term’ training was de trampoline aangekomen. Een mega pakket met zowaar aandachtspunten over “hoe wel en niet de trampoline te gebruiken”, in het Nederlands. Midden op de dag besloten we het gevaarte in elkaar te zetten, heerlijk met 38°C! Een Ikea beschrijving is nog hemels vergeleken bij degene die hierbij zat maar na wat uitproberen en wat hulp van de werkmannen die bezig waren met de bouw van het nieuwe weeshuis stond ie dan eindelijk. En de kinderen vinden het prachtig!

Toen we nog midden in het opbouw proces zaten kwam er opeens een politie busje de binnenplaats van het weeshuis oprijden. Zou er iets met ons visum niet in orde zijn? Sturen ze ons naar huis? Of.. en dat is de enige meest logische verklaring…er is een nieuw weeskind. En jawel we zagen een vrouw uitstappen met wat doeken in haar armen. Zij en de politieman legden uit dat deze baby voor het weeshuis gevonden was. Er zat geen briefje bij maar er werd geschat dat het jongetje zo’n 1 a 2 maanden oud was. Hij had een ingevallen borstkast en zijn spieren waren enorm stijf. Nadat de vrouw wat papieren ingevuld had en de politieman vooral ons aangestaard had (ja we zijn buitenlanders..) vertrokken ze weer en bleef het kleine ventje achter bij ons in het weeshuis. Nu Yun Yun weg was, was er nog een extra bedje over dus daar kon de kleine in en daar bleef hij veelal ook in…voornamelijk huilend. Het was wel indrukwekkend om te zien hoe zo’n klein kindje al zo vroeg in zijn leven in een weeshuis terecht komt. En met zijn ingevallen borstkast, wat al snel duidde op een hartafwijking, in combinatie met hoogstwaarschijnlijk cerebral palsy, heeft dit mannetje niet de beste kansen op een goede toekomst. Na een paar weken kreeg hij ook nog eens een longontsteking en belandden Gjalt en ik samen samen met Maggie en zuster Theresa in een ziekenhuis in Xinjiang. De baby, die ondertussen de naam Yi Xia had gekregen, was al aardig grijs uitgeslagen wat me niet zo’n geruststellend gevoel gaf toen ik met hem in m’n armen in de drukke wacht/behandelkamer zat. De kinderarts had het mega druk en overal zaten moeders met kinderen op schoot. De dokter keek dan 2 sec., nam het kind mee naar buiten alwaar het een spuit in de billen kreeg. Daarna werd er een infuus of in het hoofd of in de arm aangelegd. Al snel bleek dat dit de Chinese medische oplossing is in het ziekenhuis, wat je ook mankeert! Wij hoopten vurig dat we niet echt ziek zouden worden gedurende onze tijd hier…
Ook Yi Xia kreeg een spuit maar in plaats van een infuus kreeg hij de 3^e mogelijkheid: zuurstof! Met het slangetje in zijn neus lag Yi Xia ruim 2 uur aan de zuurstof, afwisselend op mijn of Gjalt’s schoot. Hoewel hij er hierna iets beter aan toe was moest hij die middag nog naar het ziekenhuis in Houma. Daar heeft hij een paar weken gelegen aan de zuurstof en het infuus. In tegenstelling tot bezoekuren in Nederland voor familie moet er hier dag en nacht iemand bij de baby blijven. Toen wij tegen Maggie opmerkten dat we dit nogal vreemd vonden leek zij het nog vreemder te vinden dat wij dit niet als normaal zagen: je kan een kind toch niet alleen in een ziekenhuis laten?! De zusters en dokters zijn hier al zo druk met alle patiënten aan het infuus helpen of om een spuit te zetten dat ze geen tijd hebben om de patiënten in de gaten te houden. Dus zuster Theressa, wat zusters uit de Eye Clinic en Maggie wisselden elkaar deze weken af en verbleven ook ’s nachts op stoel naast het bed van Yi Xia. Uiteindelijk werd hij “beter” verklaard en mocht hij weer naar het weeshuis. Zijn toestand was nog niet optimaal en voor eind juli werd er gepland om hem naar Shanghai te brengen voor een “check up”. Als hij dan een operatie aan kan en de chirurg vindt dat het “the right time” om te operen is, dan krijgt hij een hartoperatie.

Een paar weken nadat Yi Xia in het weeshuis was gekomen kwamen er opnieuw een politie man en een vrouw binnenlopen met een paar doeken met hierin een nog kleinere baby. Dit jongetje was nog maar een week oud! Hij was gedropt bij een andere sociale instelling en om onduidelijke reden brachten zij hem naar “ons” weeshuis. Het jongetje heeft een hazenlip en het is toch heftig hoe mensen hun kind vrijwel meteen na de bevalling ergens dumpen omdat zijn lip niet “normaal” is, wat met een simpele operatie verholpen kan worden. Dit jongetje kreeg de bijzondere naam Shi Bo, wat in het Chinees zoveel betekent als “World Expo”.. Nou weten we dat de Chinezen heel trots zijn op elk evenement dat ze maar mogen organiseren maar een kind hiernaar noemen?

Halverwege juli kregen we visite in het weeshuis van een familie die zuster Mary blijkbaar kenden. We vroegen ons al af waarom ze hier precies waren, zo vaak komen er niet families naar het weeshuis om hier een aantal dagen te verblijven, maar de reden bleef uiteraard vaag. Na een paar dagen hoorde Maggie (wat moesten we zonder haar!) de zusters en deze familie praten over het meisje Yue Yue dat net was geopereerd aan haar hazenlip. Omdat ze bui al voelde aankomen vroeg ze of zij haar pleeggezin zouden worden en ja hoor dat was het plan! En sterker nog, 3 uur hierna waren ze al met Yue Yue vertrokken. Als Maggie hen niet had horen praten hadden we het nooit van tevoren geweten. Het is zo apart dat de zusters hier zo graag willen dat we een band opbouwen met de kinderen en “hun leven kleuren” maar tegelijkertijd informeren ze ons zo minimaal. Een echt betrokken gevoel krijg je er niet van..

Gelukkig konden we nu nog afscheid nemen van Yue Yue en zoals te verwachten viel werd de aandacht hierna weer verschuift naar een andere baby. Dit keer werd de aandacht verdeeld over de 2 nieuwe baby’s Yi Xia en Shi Bo wat voor hen natuurlijk alleen maar goed is aangezien ze anders echt alleen maar in hun bedje liggen. Maar voor de andere kinderen die in het weeshuis wonen is het wel wat triest dat bijna alle persoonlijke aandacht uitgaat naar de jongste baby’s. Dit proberen wij maar wat te compenseren door zoveel mogelijk alle kinderen wat persoonlijke aandacht te geven, een aai over hun bol of even met ze te stoeien.

Omdat de meeste kleine kinderen overdag nog worden bezig gehouden met therapie besloten we de oudere kinderen een middag mee te nemen naar Xinjiang. Tenslotte komen ze het weeshuis bijna nooit uit en wat extra aandacht hebben ze wel verdiend. Maggie en de Chinese vrijwilliger Lin Chong (wat we nog steeds speciaal vinden dat een Chinees vrijwilligerswerk doet) gingen ook mee en samen met Er Dan, Tian Long, Xiang Mei, Hang Hang en Tian Jie namen we de bus naar Xinjiang. Dat was al heel wat want Er Dan vond de bus enorm prachtig en attendeerde de chauffeur bij elke stop erop dat hij het knopje moest indrukken waarop de deuren weer zouden sluiten. Wie weet kan hij later zelf buschauffeur worden!
In Xinjiang zijn we met de kinderen naar het plein bij de pagode gelopen en hier was een soort groot opblaaszwembad met peddelbootjes erin. Alle kinderen werden in zo’n bootje gehesen en rond peddelen maar! Hilarisch was vooral toen we alle kinderen er alweer uitgeholpen hadden het meisje met Down Syndroom, Xiang Mei, doorhad dat iedereen uit de bootjes ging. Toen moest zij er natuurlijk ook meteen uit en midden op het water ging ze in haar bootje staan om al bijna eruit te springen. Na wat geschreeuw van onze kant hadden we haar blijkbaar overtuigd en peddelde ze naar de zijkant zodat we haar eruit konden helpen. Hierna konden de kinderen nog schieten op ballonnen en diverse spelletjes doen wat ze geweldig vonden. Als afsluiting namen we ze mee naar een soort nep KFC waar ze heerlijk hun hamburgers en friet naar achter werkten, weer eens wat anders dan weeshuis noodles! Hoewel het voor deze kinderen nooit genoeg kan zijn leken ze het wel heel erg naar hun zin gehad te hebben wat het voor ons een geslaagde middag maakte.

En toen braken onze laatste weken in het weeshuis aan.. voor ons zat onze tijd in het weeshuis er zo goed als op, we hebben gedaan wat we wilden doen of in elk geval geprobeerd. Eind juli vierden we dan ook ons afscheid oranje feestje met alle versieringen en andere meuk die we nog over hadden na het WK, met dank aan de familie Bauer! Toen we begonnen met de acitivity room te versieren (het regende waardoor we helaas niet alle kinderen mee naar buiten konden nemen), gingen de kinderen al door het dak. Ze wisten precies wat slingers betekenden: feest! De autistische en mentaal beperkte Shuai Shuai begon als een “gek” in zijn handen te klappen en Xiang Mei schreeuwde het uit. Een oranje feestje staat hier garant voor succes bij de weeskinderen! We hadden een taart besteld die zowaar te eten was gezien het een Chinese boter/slagroom taart was en verder hadden we heuse Smarties, lollies en Chinese drilpudding snoepjes voor de kinderen. Maggie had haar sushi gemaakt en verder hadden we een immense hoeveelheid slingers, fluitjes en vlaggetjes voor de kinderen. Een nieuwe K3 cd op (de oude was uiteraard al snel gesneuveld zoals alles hier) en alle kinderen gingen los. Het was een leuke middag waarbij alle kinderen aan het eind onder de slagroom zaten en wij van de ayi’s als afscheidscadeau een heuse Chinese naam kregen. Gjalt werd omgedoopt tot ‘Da Shan’ wat ‘Big Mountain’ betekent en ik kreeg de naam Hong Mei wat ‘Red Flower’ betekent.

Grote berg en rode bloem hadden van het geld dat we nog overhadden van de donaties nog wat spullen gekocht voor de ayi’s als afscheidscadeau. We hebben een paar mobiles gekocht voor boven de bedjes van de baby’s zodat ze in elk geval wat afleiding hebben als ze hier urenlang in liggen. En verder hebben we wat flesjes gekocht die de kinderen makkelijker kunnen vasthouden zodat ze hopelijk kunnen leren zelf te drinken, kommetjes met een zuignap aan de onderkant wat je op een tafeltje kunt vastplakken zodat sommige kunnen leren zelf te eten en nog wat speentjes etc. De ayi’s waren er erg blij mee en wij hopen maar dat het gebruikt wordt.

Na dit afscheidsfeestje hebben we ’s avonds nog een afscheidsdiner gehad met Guy, onze Australische vriend die we 2,5 maand niet hadden gezien omdat hij op vakantie was in Europa. Aan hem hebben we veel gehad gedurende ons verblijf in het weeshuis en we waren blij dat we hem nog konden zien voordat we weggingen.

Samen met Amos hebben we Maggie haar verjaardag ook nog gevierd. Hiervoor gingen we naar een restaurant, uiteraard in een private room, met een gigantische botertaart én Chinese gerechten die nog lekker waren ook.

Op onze laatste avond in Xinjiang hebben de zusters ons nog mee uit eten genomen. Hier hadden we zelf niet heel veel behoefte aan maar omdat dit een aardig gebaar is wat veel betekent in China hebben we dit natuurlijk niet afgeslagen. We hebben voor de verandering maar niet over “weeshuis zaken” gepraat waardoor het nog best gezellig was. Op de dag van ons vertrek hadden we nog een soort “exit interview” met Father Duan. Hij is op het moment erg ziek waardoor hij niet veel aanwezig is in het weeshuis maar hij wilde ons toch bedanken voor onze inzet. We hebben hem verteld dat we denken dat het goed is wanneer hij meer aanwezig is in het weeshuis als hij beter is en gelukkig zag hij dit ook zo. Hij gaf aan meer invloed te willen uitoefenen over hoe dingen geregeld worden. We hopen maar dat hij snel beter wordt. Als afscheidscadeau hadden we nog een oranje WK muts voor hem wat hij helemaal prachtig vond aangezien hij voetbalgek is. Wie weet draagt hij hem ook nog echt over 4 jaar bij het volgende WK.

En toen was het toch echt tijd om te gaan, Father Huang stond klaar met de minibus om ons naar het treinstation te brengen. Amos en Lin Chong, de Chinese vrijwilliger waren ook gekomen om ons uit te zwaaien en ons een afscheidscadeautje te geven, echt super leuk! Hoewel Gjalt toch ook wel moeite had om afscheid te nemen van Shuai Shuai die leek aan te voelen dat we weg gingen, hielden vooral Maggie en ik het niet droog ook al had ik dat willen voorkomen. Emoties uiten in het openbaar is eigenlijk not done en betekent gezichtsverlies in China maar blijkbaar zijn er uitzonderingen want ook bij zuster Theresa en een paar ayi’s kwamen de watervallen. Toen we alle kinderen gedag gezegd hadden en de kleintjes toch wel in het bijzonder was het tijd om te gaan. Na een stil ritje naar Houma stonden we dan voor het treinstation, klaar met het ene avontuur maar tegelijkertijd klaar voor het volgende. First stop: Chengdu!