Sorry, we weten het, de verhalen zijn wat lang van stof. Dus we moeten wat doen om jullie aandacht vast te houden en de nieuwsgierigheid te prikkelen! Dus sorry, helaas geen Ipad (tenzij je heel snel bent dan kunnen we er nog eentje voor je meenemen uit China) maar wel een nieuw verhaal! : )

Met slaperige ogen stappen we de sleeper bus uit, we zijn in Kunming! Dit keer hebben ’s nachts maar een paar uur geslapen, voornamelijk omdat de bedden nog kleiner waren en één van de chauffeurs als een gek reed en voornamelijk over de weg slingerde waardoor we steeds bijna uit ons bedje rolden. Maar we zijn er! Na nog eens 2uur reizen door de stad en een veel te lang stuk lopen met onze, veel te zware, backpacks, komen we eindelijk aan bij The Hump Hostel waar we hopen dat er nog plek is. Na 2uur wachten in de lounge hebben we geluk, er zijn nog 2 plekjes in de 10bed dorm! Niet meteen onze 1ekeus maar we zijn moe van het sjouwen dus vinden alles prima. Kunming is Just Another Chinese Big City met zo’n 3,7 miljoen inwoners, niets speciaals in Chinese termen. We doen in Kunming dan ook niet heel veel bijzonders en struinen wat rond in de vele grote shopping malls die in het centrum prijken. We maken de fout om –opa- Sylvester Stallone te aanschouwen in zijn film “The expendables”, waar alle “action heroes” uit de ‘80’s en ‘90’s in een over-de-top-actie-film wat aanklooien. Deze ellende heffen we op aan een bezoek aan Green Lake Park, een redelijk groot park met meertjes en waar alle Chinese ouderen zich overdag verzamelen. In de schaduw zitten ze een potje Mahjong te spelen of iemand neemt een ghetto blaster mee en er wordt massaal gedanst! Daar houden ze van in China; met z’n allen dansen in het park of op een plein. Je ziet dit overal door China terug en is best een leuk schouwspel. Iedereen kent de pasjes op de een of andere manier en het is dé manier om onder de mensen te zijn en te socializen.

Verder komen we in Kunming nog een jongen op straat tegen die bedelt om geld met wel een hele vreemde handicap, hij heeft namelijk één gigantisch groot been. Bizar om te zien en ook erg sneu natuurlijk. Apart is wel dat deze jongen super veel geld binnen haalt, binnen 15 min. zo’n € 5, reken uit wat dat op een dag is en je hebt als Chinees een mega inkomen. Down side is wel dat er hoogstwaarschijnlijk een familielid is dat “voor hem zorgt” er waar hij al zijn geld aan afstaat.. Voor vrolijkere praktijken hopen we op de Bird en Plant market. Op een paar planten en wat vogels na wordt hier vooral veel meuk verkocht en een hoop andere dieren. Zo zitten hier zo’n 5 konijntjes opgepropt in een mega klein kooitje en krioelen de cavia’s over elkaar heen in hun hokje. Tja dierenwelzijn in China? De beestjes mogen al blij zijn als ze worden gekocht als huisdier en niet voor het avondeten..

In Kunming ontmoeten we nog Debby, zij heeft in de groep voor ons in het weeshuis gewerkt. We wisselen ervaringen uit, spuien over de zusters en drinken iets te veel bier waardoor we de volgende ochtend met een lichte kater in de trein naar Guilin stappen. Deze rit duurt zo’n 22uur maar gelukkig hebben we hard sleepers zodat we de reis voornamelijk slapend kunnen doorbrengen.

In eerste instantie zou Guilin, de hoofdstad van de provincie Guangxi, alleen dienen om naar Yangshuo te komen maar bij het zien van de foto’s van de rijst terrassen in de omgeving zijn we om, we blijven een dag langer! De volgende dag vertrekken we vroeg om een bus naar Longsheng te nemen waar we overstappen op een mini bus naar Dazai om hier aan te komen bij het begin van de Longji RiceTerraces. Hier is de natuur al mooi en de rijstterrassen aardig maar het wordt veel en veel beter wanneer beginnen aan de hike van zo’n 5uur naar Ping’an. Ondertussen hebben we in de minibus naar Dazai de Engelse Vicky en de Amerikaanse Julian ontmoet en we besluiten samen op zoek te gaan naar Ping’an. Op zoek ja want bordjes, daar houden de Chinezen niet zo van. Waardoor we vaak voor een splitsing kwamen te staan zonder bordje óf een bordje in het Chinees wat ook niet hielp. Met een minuscuul globaal kaartje en een kompas lopen we als ware padvinders nog de goede kant op ook. Hoe feller de zon gaat schijnen en hoe meer we klimmen, des te meer weet ik dat ik er goed aan gedaan heb om Tiger Leaping Gorge alleen aan Gjalt over te laten. Ik ben er eerlijk over: ik had het best zwaar! Maar het was het meer dan waard. Ten eerste kwamen we nauwelijks andere mensen tegen op onze tocht en ten tweede was het uitzicht van boven op alle rijst terrassen echt geweldig. Overal waar je keek lagen groene rijst terrassen met slechts wat dorpen her en der er tussen in. Toen het smalle pad door de rijst terrassen eindelijk bij Ping’an uitkwam waren we alle vier toch best blij om onze benen even rust te kunnen geven. Op weg naar de bus zien we nog een vrouw met een hakbijl een einde maken aan het leven van een van haar kippen waarna het beest is een goot wordt geflikkerd waar ie wat rond spartelt alvorens ie doodbloedt. Helaas was de laatste bus terug naar Longsheng al vertrokken waardoor we toegewezen waren op een local die ons voor een redelijk bedrag wel naar Guilin wilde brengen. Uiteindelijk werden we halverwege ergens uit de auto gedropt waar de bus vanuit Longsheng op ons stond te wachten op weg naar Guilin.. Onze local had de buschauffeur dus op de hoogte gesteld waardoor hij nu zelf alweer terug kon, wij hem teveel betaald hebben om vervolgens alsnog in de public bus terecht te komen. Maar we zijn moe, hebben toch al een top dag gehad en vinden het allemaal wel prima. Als ze in de bus ook nog eens de horrorfilm “Resident Evil # 3” opzetten kan onze dag natuurlijk helemaal niet meer stuk.

De volgende dag verplaatsen we ons met al onze bagage naar Yanghuo, de plek waarvoor we naar dit gebied zijn gekomen! Dit keer geen bus of trein maar per bamboe vlot wat uiteindelijk toch stiekem een motortje blijkt te hebben hoewel dit niets afdoet aan de trip. De omgeving is geweldig! We varen zo’n 2uur over de Li rivier door het karst gebergte waar we onze ogen uitkijken naar deze bergtoppen die steeds weer oprijzen aan de kant van de rivier. Dit stuk van de Li rivier tussen Yangdi en Xingping is ook bij de Chinezen enorm bekend, niet alleen omdat het op het 20 Renminbi bankbiljet is afgebeeld. De Chinese tourboten zijn het 1estuk van de rivier dan wel vertegenwoordigd waar de tourgroepen met grote getale op het dek staan te zwaaien naar ons, foto’s van ons in het bamboe bootje nemen en daarna lekker naar binnen gaan voor een rijst hap want achteraan de grote schuit is een grote openlucht kantine ingericht voor de innerlijke Chinese mens. Zo’n 70 foto’s verder komen we in Xingping aan waar we met de bus verder gaan naar Yangshuo.

Hier checken we in “Monkey Jane’s Guesthouse” in,inclusief“marvellous” rooftop bar!En wonderbaarlijk is het ook wel een beetje, met een ‘Li Q’ biertje in je hand, al onderuit gezakt in een lounge bank, heb je een prachtig uitzicht op het omringende karst gebergte. Yangshuo wordt gezien als een van de meest toeristische bestemmingen in China wat wij nog vinden meevallen aanvankelijk wanneer we het met Lijang vergelijken. In de Old Town grenzen allerlei gezellige kleine straatjes op elkaar en je kunt er leuk wat rondlopen als je alle verkopers negeert die hier helaas, in tegenstelling tot het grootste gedeelte in China, wél Engels spreken. ’s Avonds komt Yangshuo echter tot leven, staan de straatjes soms bomvol en staan de Chinese “proppers” voor hun KTV de -toch al dronken Chinese- slachtoffers naar binnen te lokken.

Voor ons doen nemen we de tijd voor Yangshuo en we blijven hier 5 nachten. We nemen deze dagen een duik in de Li rivier die heerlijk verkoelend is bij het snikhete weer wanneer de zon volop schijnt. Aan de overkant liggen wat waterbuffels in het water wat te relaxen en overal om ons heen is het bijzondere karst gebergte te zien. ’s Avonds ontmoeten we Vicky en Julian van onze trip naar de rice terraces, op de rooftop bar van ons hostel hebben we een gezellige avond en gaan er aardig wat local Beers doorheen waardoor wij de volgende dag iets minder fris en fruitig op onze gehuurde fietsen stappen voor een tripje door het karst gebergte. We zijn ook zo slim geweest om fietsen zonder versnelling te nemen waardoor het halverwege de trip soms toch aanpoten is zo bergopwaarts. We fietsen naar Dragon Bridge, een redelijke brug over de Li rivier heen waar je vanaf zou kunnen springen het water in. Was het niet dat het water er voor ons toch net iets te bruin en smoezelig uit zag. We fietsen aan de andere kant van de Li rivier over kleine paadjes die steeds smaller en smaller worden tot het punt dat je écht in een rechte lijn moest gaan omdat je anders zo de rijstvelden of sloot in zou gaan. Deze route is erg rustig, behalve wat locals die hun waterbuffels “uitlaten” komen we niet veel mensen tegen. Halverwege eindigt het pad en “moeten” we de rivier oversteken, laat nou net de enige mogelijkheid zijn om dit per vlot te doen, tegen een redelijke betaling uiteraard! Na de plaatselijke veerman gespekt te hebben en na uren fietsen wel toe te zijn aan een break lijkt het alsof we een fata morgana zien. “De koffie staat klaar..” prijkt op een bord. Huh? Nieuwsgierig volgen we de bordjes en komen uit bij “The Giggling Tree”, een guesthouse gerund door een Nederlands stel, waar je behalve een bakkie pleur ook Hollandse appeltaart en een broodje gezond kunt eten.. Dat moeten we uitproberen natuurlijk! Nadat we ons volgepropt hebben in deze aangename oase midden in het karstgebergte begeven we ons op het laatste stukje van onze trip en spreken meteen af de volgende dag “toch maar wel” een mountainbike te huren..

We beginnen de volgende dag op de Farmer’s Market en hoewel in Lijang de honden nog in een zijstraatje verstopt waren, hier zijn ze voor iedereen te zien. Meerdere shops naast elkaar hebben hokken vol met de plaatselijke dorpshonden erin zitten. En aan de afgehakte hondenkoppen op de “toonbank” te zien zitten die daar niet alleen maar voor de show. Ergens ertussen in lijkt wel een hele kleine, rare hondenschedel te liggen (eenChihuahua?) maar dit blijkt al snel een kattenkop te zijn waarbij Gjalt meteen aan de al half overleden Tikkel in NL denkt. Foto’s maken mag alleen tegen betaling en dat gaat ons toch wat ver. Wanneer ik het bijna niet meer uithoudt in deze markthal door de stank van rottend vlees zie ik nog net een hond in een grote pan met kokend water gegooid worden (z’n nek was al doorgesneden dus ik gok/hoop dat ie al dood was) waarna een oud besje hem er weer uittrekt en als een gek begint het beest te villen. Tja het leven een van hond in China gaat niet over rozen, dat is wel duidelijk.

Nog een beetje beduusd stappen we op onze mountainbikes en fietsen we naar Moon Hill, een niet zo heel bijzondere berg met een gat erin die vooral de Chinezen erg gaaf vinden. Hier besluiten we naar de “Water Caves” te gaan, een leuke maar typisch Chinese ervaring. In zwembroek/bikini en mét helm stappen we samen met een groep Chinezen in een houten kano waarmee we de grot ingeloodst worden. Hier lopen we een eind door de grotten die soms wel erg krap en laag zijn zodat we af en toe wat stukjes kruipend moeten doen. Aan het einde is een groot (koud!) modderbad waar we ons helemaal onderdompelen en wat best een grappige ervaring is, vooral met hysterisch gillende Chinezen om je heen. In wat hotspring baden spoelen we ons weer af en kunnen we nog even relaxen wat best aangenaam is. Wie weet heeft de modder nog een verkwikkend effect voor onze poezelige huidjes : )

Op een van de avonden in het hostel laten we ons overhalen tot het plaatselijke spel “Beerpong”waarvan wij tot dan toe nooit gehoord hebben. Hadden we dat wel dan hadden we misschien nooit meegedaan. In teams van 2 sta je aan een soort behangerstafel tegenover elkaar met elk 6 plastic cups met bier voor je. Je probeert bij het andere team een pingpong bal in de cup te gooien, is het raak dan moeten zij het achterover slaan. Uiteraard wint het team dat als 1ealle cups van het andere team heeft weggespeeld. Nou bleek het toch iets lastiger dan gedacht om die pingpong bal in zo’n cup te gooien..en nou bleek ook dat als je niets raak zou gooien, je “naked” moest gaan. Dat dit geen geintje is bewees de lijst met ‘naked people summer 2010’ op de muur. Daar wilden wij niet heel graag bijgeschreven worden wat de motivatie verstekte maar helaas niet de concentratie door al reeds achterover geslagen glazen aangezien we duidelijk aan de verliezende kant waren. Hoewel het andere team uiteindelijk won, gooiden we allebei op miraculeuze wijze toch nog raak, we zagen de teleurstelling bij het andere team!

Hierna bestelde een van de gasten slang waarbij de kok met een zak aankwam, hier twee slangen uithaalde en Jane (The Beerpong champion) er een soort freaky show mee hield. Daarna knipte de kok de hoofden van de slangen af met een schaar, liet het bloed in shotglaasjes lopen en Ganbei (proost)! Van het slangenvlees werden twee dishes gemaakt waar we nog een hapje van hebben geprobeerd. Raar, maar het smaakt nog lekker ook.

Na Yangshuo wilden we naar Hangzhou, een groot stuk naar het noorden. Hiervoor moesten we eerst met de bus naar Guilin en daarna op de goede gok naar het treinstation om nog tickets voor dezelfde dag te kopen (wat volgens de LP vrijwel onmogelijk is). In de bus naar Guilin bedachten we al plan B en C omdat we weinig kans achten dat we diezelfde dag nog konden vertrekken. Wonder boven wonder bleken we zowaar geluk te hebben want er waren nog tickets, zelfs hard sleepers, en we hoefden slechts 5uur te wachten oftewel top!

Na zo’n 16uur kwamen we aan in Hangzhou wat door de Chinezen ook wel gezien wordt als “hemel op aarde”, zo noemen ze het in elk geval. Wij hebben die hemel niet gevonden en vonden Hangzhou niet erg bijzonder en vooral bizar duur voor Chinese begrippen en in vergelijking met wat je ervoor krijgt. In de stad ligt een groot meer wat leuk is om langs te lopen of ’s avonds met een biertje aan het water te zitten. Wanneer je een aardig eind de stad inloopt kom je bij een soort “oud” gedeelte met allerlei shops, eetkraampjes etc. wat wel aardig is maar wat wij niet echt spetterend vonden. Waarschijnlijk zijn we onderhand ook een beetje “Old Town” verwend. Om een keer iets anders te doen dan tempels en pagoda’s bekijken die ons nu eigenlijk toch niet meer zo heel veel doen, besloten we naar een thee plantage te gaan net buiten Hangzhou. Met de bus gingen we de heuvels in alwaar de buschauffeur ons er ergens uitschopte (“dit zal het dan wel zijn”), na wat lopen kwamen in de zijde fabriek wat dus niet de bedoeling was en we stonden ook niet te trappelen om een zijde beddensprei te kopen of iets dergelijks. Na wat provisorisch navragen in het Chinees kwamen we dan toch aan bij het China National Tea Museum! Nadat we alle processen bestudeerd hadden van “hoe thee gemaakt wordt”, alle verschillende soorten, alle soorten materialen waaruit je thee kunt drinken en wat dat betekent voor de thee (ja ja thee drinken is een ‘big thing’ in China), was het tijd om thee te proeven! Na een half jaar China wisten we al wel dat de thee hier veel beter en lekkerder is dan die van de Appie (of misschien is het gewoon “meer” thee). Maar de Green, Yasmin, Oolong – Ginseng tea die we hier te proeven kregen waren helemaal super en onze Houma – supermarkt thee kwam hier ook niet bij in de buurt.

In Hangzhou hebben we verder gewandeld door de stad en hierbij ook de 1eBurger King gevonden sinds we in China zijn, die we nog uitgeprobeerd ook hebben. Bij gebrek aan een lounge of woonkamer in het hostel om wat te relaxen zijn we weer in de bioscoop beland, dit keer bij de actie- thriller “Inception” met Leo di C., wat nog een goede film bleek te zijn ook.

Na 1,5 dag “Hemel op aarde” vertrokken per express train naar “ShiBo” (Expo) city oftewel: Shanghai!

Omdat deze blog alweer bizar lang is geworden (sorry, we liepen “een beetje” achter) en we alweer bijna naar huis gaan zullen het einde van onze reis nog in een laatste deel proberen te proppen. : )