Eerste weekje Xinjiang!
Na onze aankomst in het weeshuis kregen we al snel de mededeling dat er die week nog niet gewerkt hoefde te worden maar dat we konden 'wennen' aan leven in het weeshuis, de omgeving, het eten etc. Deze week is eigenlijk ook snel voorbij gevlogen, en wat betreft het eten: hier heb je geen week voor nodig om aan te wennen aangezien het toch alleen maar noodles, rijst en nog meer noodles is. De culinaire menukaart van het weeshuis bracht ons dan ook snel bij onze eerste belangrijke stop in Houma: de supermarkt!! Aangezien 3x noodles op een dag ons wat ver gaat slaan we hier wat ultra- houdbare, zoete troep in dat als ontbijt mag dienen. En Gjalt zonder koffie 's ochtends is niet zo'n goede combinatie dus godzijdank dat we in de super Nescafé oploskoffie konden vinden (ze zouden het geen koffie mogen noemen maar bij gebrek aan beter..).
De volgende uitdaging was het kopen van een Chinese prepaid kaart. Appeltje eitje zou je zeggen maar dan wel Chinese stijl! We kwamen in de China Mobile winkel die meer weg had van een reisbureau. We namen plaats aan een bureautje met een Chinees dametje aan de andere kant. Als eerste werden de paspoorten gecheckt op geldigheid en visa. Kopietjes maken. Formulieren invullen. Handtekeningen zetten. Chinese mevrouw 100 dingen invoeren in de computer. Nog meer formulieren...na 1,5u vroegen we ons toch wel af waarom dit in vredesnaam zo lang moest duren. Blijkbaar wil de plaatselijke 'Gestapo' hier ten alle tijden weten wie je bent, waar je bent, waarom, met wie, hoe lang etc. etc. Zal mij niets verbazen als ze hier buitenlanders bij voorbaat afluisteren ; ) Maar goed uiteindelijk kregen we de simkaartjes mee en werkt het nog ook. Enige nadeel is dat we gestalkt worden met Chinese smsjes (van wie of wat, geen idee). Dus we blijven die berichten maar gewoon wissen met de hoop dat die gekke Chinezen daar een keer mee ophouden! : )
Ondertussen hadden we er al redelijk veel bus- en taxi ritjes opzitten omdat we steeds voor iets kleins naar Houma of Xinjiang gaan. Het is misschien handig om even uit te leggen waar het weeshuis nou staat. Kort gezegd: aan de doorgaande weg van Houma (redelijke stad) naar
Xinjiang (klein stadje). Officieel gezien hoort het weeshuis bij Xinjiang en dit is ook een stuk dichterbij dan Houma. In beide kun je voor de meeste dingen wel terecht alleen is Houma duidelijk een stukje groter dan Xinjiang. Wij waren echter niet van plan om ons 6 maanden per bus of taxi te verplaatsen naar deze twee wereldsteden dus werd de 'motor bike' zoektocht gestart! Maggie, onze tolk, heeft echt overal rondgevraagd, elke shop waar ze brommers etc. verkopen zijn we langs geweest met de vraag of ze ook tweedehands brommers hadden. Als ze er al eentje hadden dan bleek dit echt een super gammel ding te zijn waarbij ik me serieus af vroeg of ie niet meteen zou ontploffen als ze ‘m zouden starten.. Na een paar dagen zoeken zonder succes hadden we onze laatste hoop gevestigd op onze ‘new best friend' Amos. Dit is een vriend/kennis van Maggie die ze via het weeshuis heeft leren kennen. Het is een jonge gozer van onze leeftijd die bij onze aankomst in het weeshuis Gjalt z'n laptop gereanimeerd heeft m.b.v. Chinese virusprogramma's (tricky..). Dit keer zou hij ons dus helpen met onze 'motor bikes'! Na een kopje koffie met onze vriendelijke vriend kwam deze met het briljante idee om zijn schoonvader erbij te halen, deze zou er verstand van hebben en wat connecties hebben. Dat klonk ons goed in de oren en dus ging het op naar meneer de schoonvader! Deze meneer nam de rest van de dag vrij om met de arme buitenlanders op zoek te gaan naar motor bikes: lucky us! Bij een shop waar we al eerder geweest waren zorgde meneer schoonvader ervoor dat er een tweedehands brommer werd aangerukt. Vervolgens kwamen er vrienden van meneer schoonvader langs om de brommer te checken alvorens het onderhandelingsproces begon. Dit was wel een apart schouwspel wat ongeveer zo gaat: meneer schoonvader checkt de brommer, doet sigaretje met de verkoper, meneer schoonvader rijdt op brommer, sigaretje, een vriend checkt de brommer en rijdt erop, sigaretje, Gjalt mag een stukje rijden, de Chinese mannen doen weer sigaretjes, er wordt door meneer schoonvader en diens vrienden aan de brommer gepord, sigaretje. Voor dit onderhandelen wordt ruim de tijd genomen maar dan heb je uiteindelijk ook wat! Meneer de schoonvader had voor Gjalt een mooie deal gemaakt waardoor we op schakelbrommer terug konden naar het weeshuis! Voor Anneke heeft onze vriendelijke vriend nog een scooter gevonden waardoor we nu met z'n vieren op stap kunnen 's avonds met onze brommers. Ondertussen heb ik al een poging gedaan om met Gjalt achterop te rijden op zijn schakelbrommer....Hierna moest ik Gjalt bijna reanimeren vanwege de doodsangsten die hij uitstond. Mocht de vriendelijke meneer nog iets voor mij vinden dan hou ik het maar bij een scooter (of misschien beter een elektrische fiets.. of een step?).
Bij de zoektocht naar de brommers hadden we een aantal keer iets gehoord over 'andere' buitenlanders. Tot nu toe hadden wij alleen nog maar Chinezen hier in de omgeving gezien en hoewel dit allemaal erg leuk en aardig is, is het ook wel eens fijn om meer dan alleen 'hello' tegen iemand te kunnen zeggen. Via via had Maggie (alias 'onze held') het nummer van een van deze 'foreign teachers' bemachtigd waardoor we twee dagen later met een aantal van hen aan wat Chinese biertjes en fried egg zaten te eten (nice combo). Zeker aardige gasten en vooral voor Gjalt ook wel relaxt om een keer NIET alleen maar met chicks omringd te zijn : )
In ons weekje 'wennen' zijn we niet alleen maar buiten het weeshuis geweest voor simkaarten en brommers, ook hebben we kennis gemaakt met de kids en werkers in het weeshuis. Bij onze aankomst stonden de drie musketiers/ zware jongens al klaar om ons op te wachten en sindsdien zijn ze niet meer van onze zijde geweken. Er Dan, Tian Long en Tian Hang zijn drie lieve (maar soms vermoeiende) jongens met een hoog 'ni hao'- en zwaai gehalte. Als ze niet met z'n drieën aan het spelen zijn, zijn ze wel ruzie met elkaar aan het maken. Vanaf dag 1 wijzen ze ons overal op en nemen ze ons het liefste de hele dag aan de hand mee door het hele weeshuis. Nadat we deze drie koters met handen en voeten taal hadden wijsgemaakt dat we toch ook echt de andere kinderen wilden leren kennen hebben we de overige 17 kids gezien. Aangezien de kinderen hier geen 'Tom' of 'Yvon' namen hebben duurde het wel even voordat we alle namen (die verdacht veel op elkaar lijken) kenden en ook het bijbehorende kind konden opsporen. In deze eerste week hebben we met de meeste kinderen gespeeld om ze wat te leren kennen. Voor Gjalt heeft dit geresulteerd in het feit dat hij nu een die- hard fan heeft, Shuai Shuai een verstandelijk gehandicapte jongen van ongeveer 15 jaar. Hij zoekt Gjalt de hele dag op om hem vervolgens een soort kopstoot tegen zijn borst te geven (waarschijnlijk zijn manier om te zeggen: ik vind jou leuk!). De dagelijkse zorg voor de kinderen wordt verzorgd door de ayi's (verzorgers). Dit zijn per dag meestal zo'n 3 of 4 ayi's voor 20 kinderen. Wat betreft een pedagogisch verantwoorde aanpak kunnen we na een week al zeggen: die is er niet! Onze hulp in het weeshuis is meer dan welkom, vooral om de therapie voor de kinderen te doen. Het onderwerp 'pedagogisch verantwoord werken' zetten we vooralsnog maar even in de koelkast!
Na dit eerste weekje wennen is de winst een heerlijk Chinees hard bedje, dé schakelbrommer, een overdosis noodles die ik NU al zat ben, het 1e lekkere gerecht dat ik in China gegeten heb; ‘sticky rice balls', elektrische kussentjes om je door koude nachten te helpen, het kleine supermarktje aan de overkant van de straat dat biertjes voor 25 cent verkoopt en vooral het prachtige uitzicht op het Chinese industrie- landschap incl. een soort toren die verdacht veel weg heeft van een kerncentrale... kortom: we willen nog lang niet naar huis!
Susanne en Gjalt
Reacties
Reacties
Hee Susanne en Gjalt, ik heb net jullie verhalen gelezen! Wat een afzien van jullie bedjes en de kou! Maar t werk voor de kinderen maakt hopelijk veel goed. Ik ga jullie verhalen bijhouden want ben wel benieuwd hoe jullie EVS project vergaat daar aan de andere kant van de wereld!
Beijo uit Rio
Hoi Kanjers,
Al een beetje gewend aan de kou en het eten? Nu een weekje gewend en dan het echte werk, al klinkt het al als echt werken hoor. Kijken en merken wat er nodig is.
Gaaf hoe jullie met schoonvader lief en veel sigaretjes een brommer hebben gescoord, wat weer heel wat busritjes scheelt. Prachtige foto's en kinderen die soms nadrukkelijk snakken naar aandacht terwijl die anderen dat waarschijnlijk net zo hard doen maar wat minder nadrukkelijk. Fijn hoe jullie ons op de hoogte houden zodat we mee kunnen leven en genieten en toch, in ieder geval in gedachten, bij jullie zijn.
Zet hem op.
Liefs, Metta
Dag Gjalt en Susan! Omdat ik door het virus aan mijn evenwichtorgaan ook niet goed kan lezen vertelt Mart mij al jullie verhalen. Hij schrijft nu ook mijn reactie. Ik leef met jullie in spanning mee en ik vind het geweldig dat jullie in zo'n schrijnende situatie zo goed met die kinderen bezig zijn. Geweldig! Liefs van oma Dien
Wat een verhaal, leuk geschreven. Ik zou dolgraag even bij de kinderen willen kijken. Ik hoop dat jullie toch iets meer dan alleen verzorgend met ze bezig kunnen zijn. De taal lijkt me wel een groot probleem. Zelfs gebarentaal zal daar wel anders zijn. En Gjalt, pas je op voor Chinese honden als je in het donker op je brommer zit! Zaijian Cis
Gjalt,
Leuk dat je mij de link van jullie site toegestuurd hebt.
Prachtige verhalen en foto's tot nu toe.
Ik blijf je volgen.
We missen je hier wel, ik mis wel een gelijkgestemde.
Maar gelukkig hebben we Linda nog.
Groetjes, John.
P.s. Ik houd mijn coll's op de hoogte van je
belevenissen.
Nescafe!
En ik kom niet over dat toilet van jullie heen....
Lieve Gjalt en Susan, Ga door met schrijven wij genieten ervan.Wat een prachtige belevenissen en wat goed dat jullie er zo positief gestemd tegenaan gaan. Geweldig! Is het inmiddels al wat minder koud?
Groetjes Marijke
Erg leuk geschreven!
En vooral makkelijk door heen te lezen,
mooi ook dat jullie zo je weg vinden door "lost in translation" want China is geen makkelijke.
Dan is het maar goed dat er voor jullie onderhandelt woord, want anders ben je de noedel!
Ben benieuwd naar het volgende verhaal!
Geniet van wat er te genieten valt
Chris
Heerlijk om te lezen dat alles veilig en vermakelijk is. Eigenlijk is het niet veel anders als in elke geisoleerde plek ter wereld; het duurt lang om dingen voor elkaar te krijgen en het eten is niet geweldig. Vervang noodles door rijst en je bent in het verre oosten en door friet en je bent in Nederland. Heb je al je favoriete thee gevonden; echte verse chinese thee is heerlijk bij de noedelies.
Is het een beetje veilig met een brommer in het chinese verkeer wat moeten we ons daarbij voorstellen. Nog altijd een mierenhoop naar het werk op de fiets of heeft de auto al gewonnen.
Zelf ga ik de komende week maar weer eens naar d'n Afrique dus heb ik mijn eigen portie vies eten.
Kusjes voor Suuz, handdruk voor Gjalt, Leonidas
Overigens Shuai Shuai in het arabisch is 'rustig aan dan breekt het lijntje niet'
Damn Suus, wat zul jij uitkijken naar die High Tea die wij nog in de planning hebben staan, hahaha! Denk dat je niet meer te stoppen bent!
Rijden ze daar een beetje veilig trouwens? Zo met jullie schakelbrommer en scooter ertussen?
Toch wel erg tof dat jullie daar zo veel hulp kunnen bieden hoor! Vind het echt super goed van jullie!
Enjoy alle zoete troep, noodles, noodles, noodles, alle schattige maar ook alle teveel aandachtvragende kids, noodles en harde bedjes , en niet te vergeten de noodles!
Kus Loes
He Suus en Gjalt,
Alles goed zo te horen, wacht even sigaretje hoor. Ben ik weer. Het klink allemaal, sigaretje, super. Gelukkig is de brommer in bezit. Aaaah shit mijn fikken.....sigaretje te lang in mijn handen gehouden. Onderhandelingproces klinkt prachtig. Succes komende tijd met kids en andere dingen. Tot bels of een nieuwe story van jullie. Tja geen sigaretje in laatst deel, ben gestopt ;). Ciaooo
Ni Hoa!
Leuk verhaal en leuk geschreven :)
Nog heel veel plezier en succes daar!
Doeiiiii
lieve gjalt en suus, wereldreizigers en wereldverbeteraars, wat zijn we toch trots op jullie. Vandaag voor het eerst in mijn leven geskypt, met jullie ja. Wat een wonder om zo in jullie chinese woonkamer naar binnen te kunnen kijken en om jullie te zien terwijl we elkaars stem luid en duidelijk horen en we met elkaar praten! Wat zou mijn oma graag zo met haar dochter in Canada in contact gebleven zijn. Wij boffen, zo zijn we jullie helemaal niet kwijt. We zijn nu verder vooral benieuwd hoe het gaat met de kippen die nu massaal zijn aangevoerd door jullie chinese collega's. Is dat de etensvoorraad voor de komende maanden? Of is het een begin van de kinderboerderij die jullie willen (laten) opbouwen? Houden jullie ons op de hoogte? Verder willen we natuurlijk alles weten van de engelse lessen waar jullie al mee begonnen zijn. En als jullie je vervelen wil ik wel "Puk en Muk in China' per skype voorlezen voor het slapen gaan. Hoe zeg je welterusten in het Chinees?
liefs, Anja
Heej Suus en Gjalt!!
Leuk om weer wat van jullie gehoord te hebben! Wat een goed idee om een motorbike te nemen zeg, want een half jaar heen en weer taxi-en is ook niet handig inderdaad! en echt een mooi verhaal over de aanschaf ervan met die schoonvader alias de "vriendelijk man" met de sigaretjes haha!! en wat een gedoe zeg om alleen maar een prepaid kaartje aan te schaffen!!
Nou ik wens jullie nog heel veel plezier toe met alle kinderen daar! en ik kijk uit naar jullie volgende verhaal!!
Liefs Annelous
Ha Gjalt en Susanne,
Leuk om de verhalen te lezen, en horror om de foto's te zien! Ik weet niet wat ik aantrekkelijker vind, die openbare plee of de varkensvetlekkernij... Klinkt goed allemaal en buitengewoon herkenbaar dat onderhandelingsproces!
groeten, Martijn
Geweldig wat jullie meemaken! Mooi verhaal... Ik blijf het volgen vanuit Leerdam
Groet, Nicoline
Hoi Gjalt en Susanne,
Wat een bijzondere en boeiende wereld zijn jullie in terecht gekomen en wat brengen jullie het mooi verbaal in beeld. We gaan jullie op de voet volgen.
Jullie hebben het over therapie voor de kinderen. Wat houdt dat in en kunnen wij misschien meedenken?
Hoe is het met de pols etc?
Groetjes, Rob en Aleid
Gjalt: Wat een beginnersfout, prijs jezelf gelukkig dat je nog leeft! Suus: you should know better! ;-)
Verder goed bezig, zelfs aan boord is bier 50 cent. Helaas zijn wij vandaag weer vertrokken uit St. Maarten en kan ik voorlopig naar de biertjes fluiten! Enjoy!
He Jaldie, lekker blazen met die brommer en je gehandicapte vriend achterop!
Ik blijf je graag volgen, maar kan je naar mijn emailadres [email protected] sturen?
hey gjalt en suus
ik heb ZOVEEL respect voor jullie. Mijn handen jeuken bij alle verhalen, wat zou ik graag komen helpen om er iets van te maken. Vanuit nederland zal ik mijn steentje bijdragen, Ga zo door jongens, jullie doen goed werk.
ps: caitlynn heeft vandaag voor het eerst poesje mauw gezongen!!!!!
Helden!
Ik ben inmiddels ook aangehaakt. (jullie uitnodiging voor de site kwam op een oud emailadres terecht) Gelijk maar alle verhalen gelezen. Ik ben blij dat jullie de belevenissen zo mooi op papier krijgen... Ik lees jullie verhalen dan ook met genot.
Veel plezier en succes met de (toekomstige) pedagogische aanpak!
Steven
Okee, Gjalt en Susan, jullie kunnen beginnen met de kinderboerderij en moestuin. Het Jac.Kouwenhovenfonds doneert hiervoor aan Stichting Code-X een bedrag van € 5000,-! Maak er iets moois van!!!!
He suus en gjalt,
Klinkt goed! Wel een echte omschakeling, maar goed werk hoor! Succes en geniet ervan!
Groetjes, Esther
Fantastische verhalen! Vraag me af hoe het zou zijn bevallen in de binnenlanden van Mongolie Gjalt met 3x noodles + altijd schaap en geen winkel met zoetigheid in de buurt. Hier thuis drink ik trouwens nog steeds oploskoffie..
Weer eens wat anders dat jeugdwerk zonder 'pedagogische doelstelling'..
Reageer
Laat een reactie achter!
- {{ error }}