De wekker zegt dat het 04.17 uur is maar mijn maag zegt dat het tijd is om op te staan. Direct schiet in mijn slippers, open de deur naar de galerij en haast mij over de koude betonnen galerijvloer naar het toilet dat enkele meters verderop gelegen is. Hoewel wij inmiddels een maand in China zijn is mijn maag nog steeds niet China-proof.

Na het weekje wennen, inmiddels drie weken geleden, begon ons tijdelijke leven als vrijwilliger in een Chinees weeshuis. Wat voor vrijwilligerswerk wij exact zouden gaan uitvoeren zou ons weldra worden uitgelegd door een speciaal daarvoor ingevlogen Filippijnse fysiotherapeute, we waren benieuwd!

'Sit down, listen carefully because we don't have much time!'.... Ok, tijd voor wat dan dacht ik?...... 'I've only got hours to teach you the basic principles of physical therapy and to set up therapy programmes for all the orphans'.... Ok, betekent dit dat wij fysiotherapie gaan doen???

Voordat ik deze vraag kon stellen was ik echter al ante- en retroflexies, inversies, eversies, abducties en adducties en allerlei andere fysiotherapeutische handelingen aan het uitvoeren. In enkele uren tijd werd ons de basis van fysiotherapie uitgelegd.

Terwijl iedereen druk bezig was de stof tot zich te nemen dwaalden mijn gedachten af. Ineens rook ik weer de penetrante geur van de collegezaal in het oude bijgebouw van de Hogeschool Leiden en was ik terug in de tijd dat ik zelf nog fysiotherapie studeerde. De geur, welke je direct bij het openen van de voordeur tegemoet kwam, heb ik hierna altijd geassocieerd met gevoelens van frustratie, twijfel en angst. Eventjes was ik dan ook weer de verdwaalde jongen die niet meer wist of fysiotherapie nou wel zijn ‘ding' was maar die ook niet wist wat wél zijn ‘ding' was. Opeens ploeterde ik weer met aanhechtingen van spieren, probeerde fysiologische literatuur tot mij nemen en tekende met oogpotlood verkeerde dingen op andermans onderbeen wetende dat deze strijd allang verloren was.

Ik weet niet hoelang ik zo heb gezeten maar toe ik weer bij kennis kwam zag ik dikke zweetdruppels van Susanne's voorhoofd in haar notitie blokje druppelen. Ik realiseerde mij dat dit een wel zeer lastige, zo niet onmogelijke, opdracht voor ons zou gaan worden. Zaken waar ik tijdens mijn mislukte fysiotherapietijd maanden aan had besteed, en zelfs toen nog niet begreep, kwamen hier in enkele minuten voorbij razen.

Angstbeelden over iets te extreem uitgevoerde eversies, uit de kom getrokken schouders, afgescheurde spiertjes en andere onprettige zaken begonnen in mij op te komen. Ik vroeg mij af hoe deze fysiotherapeute in vredesnaam een dergelijke verantwoordelijkheid bij ons in de schoenen kon schuiven. Het antwoord daarop is echter simpel en tegelijk ook confronterend; bij gebrek aan geld voor een fysiotherapeut zijn wij het beste alternatief!

Aan het einde van de training kreeg elke werker de verantwoordelijkheid voor de therapie van één weeskind. Ik was de gelukkige om Dan Dan toegewezen te krijgen. Deze 15 jarige jongen zit door toedoen van een openruggetje, klompvoeten en een waterhoofd al zijn gehele leven in een rolstoel. Een speciaal trainingsprogramma moet hem zo mobiel en zelfstandig mogelijk maken, althans dat is het plan. Helaas is Dan Dan, die van mij de naam Luitenant Dan heeft gekregen, aartslui en heeft zover ik heb kunnen ontdekken niet de intentie om actief mee te werken met de therapie.

'Djei Jo Luitenant Dan, E(1).... Ar(2) ...... San(3),..... come on, you can do it, hup hup!!' Als een soort Martijn Michels the sequile, waarbij ook ik voorbij ga aan algehele malaise, onverklaarbare pijntjes of oververmoeidheid, probeer ik er enigszins beweging in te krijgen. Deze aanpak levert een veelheid aan diepe zuchten, luide kreunen en veel 'No I Can't' op, daar tegenover staat wel dat hij nu wel zelfstandig kan staan!

Susanne heeft het met haar Jing Jing alias ‘het Lappenpopje' niet veel beter getroffen. Dit vijf jaar oude meisje leidt aan een aandoening met de naam ‘cerebral palsy' en heeft daardoor nauwelijks spanning in de spieren. Het Lappenpopje kijkt Susanne vaak aan met een blik waarmee ze lijkt te zeggen; 'als jij zo graag therapie wilt doen, ga dat dan lekker zelf doen en val mij daarmee niet lastig. Ik ben druk met staren naar her plafond, zie je dat dan niet?' Vervolgens tikt ze wat met haar vingers tegen elkaar en staart weer verder naar het plafond.

'KABOEMMMMM' gevolgd door een flinke por in haar zijde, Susanne geeft niet snel op! Echter, ook deze inspanning wordt gepareerd een enkele knipper van haar linker oog waarna het geheel weer verder gaat met de orde van de dag. Ook voor Susanne geldt dat haar cliënte zeer waarschijnlijk nooit zal leren lopen, helaas!

Ja, de handicaps vallen ons soms tegen. De in Nederland voorbereidde plannen lijken door de ernst van sommige handicaps en het gebrek aan voorzieningen, geld en inzet niet realiseerbaar. Omdat wij nog geen alternatieve mogelijkheden hebben gevonden zijn wij inmiddels een dikke tweetal weken enkel en alleen bezig met het geven van therapie. Per dag zijn wij hier ongeveer drie uur mee bezig. Een invulling voor de rest van de dag hebben wij nog niet maar wij zijn druk bezig met het opzetten van een kinderboerderij. Met deze kinderboerderij willen wij gaan voorzien in belangrijke voeding zoals melk, eieren en vlees. Gegeven het feit dat de wezen 3 maal daags koolhydraten in de vorm van rijst, noodles of gestoomd brood eten, lijkt dit ons een noodzakelijk aanvulling. Verder zal de kinderboerderij gaan dienen als een educatieve plek waar sommige wezen een nuttige dagbesteding krijgen. Door hen verantwoordelijkheden te geven zoals het voeren van dieren, het uitmesten van stallen, het verzorgen van dieren etc. willen wij het zelfvertrouwen en vermogen van de wezen gaan vergroten. Om dit te realiseren hebben wij het Jac Kouwenhovefonds aangeschreven. Dit leverde ons €5000,- op ,hiermee zijn wij in staat om in elk geval het grootste deel van de boerderij te betalen. Zodra het geld binnen is gaan wij uiteraard zo spoedig mogelijk aan de slag.

Sociaal gezien staat we ook niet stil. Zoals Susanne in haar vorige stukje al schreef zijn wij in contact gekomen met een groepje buitenlanders dat hier Engelse les geeft, in totaal zo'n 20 man. Als gevolg van dit contact zijn wij een avond met alle buitenlanders bij elkaar gekomen om te eten en te drinken. Ik zou jullie graag de feitelijke beschrijving van deze avond geven maar als gevolg van een overdosis Beiijo (Chinese Whisky) weet ik hier zelf weinig meer van. Wel kan ik verslag doen van onze brommerrit terug naar huis , naar verluidt is dit ongeveer zo gegaan:

Susanne chauffeur: 'Gjalt hou je vast!!!!'

Gjalt passagier: 'Ik grebb mij wastttt!!

Susanne chauffeur: 'Gjalt... je valt er bijna van af!!!!'

Susanne chauffeur: 'Sla beide armen om mij heen, zet je beide benen op de standaard en hou je hoofd omhoog!!!!!!!!!!!!!!'

Gjalt passagier: 'whoe whard gaan we?'

Susanne chauffeur: 'Keihard, zeker 40!!!

Gjalt passagier: Sjesusss wat whard, weet je whar het mij aan doett denkennn?

Susanne chauffeur: 'Nou vertel...'

Gjalt passagier: 'Vlaan die gvlijbaan inn het Tikibad, die flitssssss'.........

Een beetje schaamtevol heb ik deze en andere details de volgende dag in ontvangst mogen nemen. Gelukkig bleek ik niet de enige te zijn die iets wat ver in één van de vele flesje Beijio had gekeken, helaas was ik wel aanvoerder van dit team. Desondanks zijn er vriendschappen uit ontstaat en zijn er nu plannen om aankomend weekeinde één van de vijf heilige bergen in China gezamenlijk te beklimmen. Laten we hopen dat dit mij beter af gaat dan een avondje gezamenlijk borrelen!

Vorige week vrijdag stond het verlengen van het visum op het programma. Appeltje eitje zou je zeggen, nou niet in China! Om een verlening te krijgen voor de gehele duur van het project moesten er een oneindigheid aan formulieren worden getekend, sponsors worden gevonden en uiteraard nieuwe pasfoto's worden gemaakt. Susanne en ik ondergaan dit proces gelaten, hoewel het ons beide onzinnig en overbodig gecompliceerd lijkt beseffen wij dat wij niets aan het proces kunnen veranderen. Om uiteindelijk de fel begeerde businessvisum te ontvangen pappen we aan met een lokale politieofficier. Deze heeft connecties in Linfen, de hoofdstad van het district waar Houma onder valt, en hier kan deze beste man wel wat voor ons regelen. Er wordt afgesproken dat wij met een ‘father' van het weeshuis, de politieofficier, onze tolk en wij zullen afreizen naar Linfen.

Van ons wordt stiptheid verwacht en dus staan wij op de dag van vertrek netjes op tijd in Houma te wachten tot Father Guam ons komt oppikken. Hoewel iets te laat verschijnt hij dan ook uiteindelijk op de afgesproken plek waarna we snel verder gaan om de politieofficier op te halen. Op de één of andere manier verbaasde het mij niets, maar de desbetreffende politieofficier had die ochtend een andere belangrijke afspraak waardoor wij nog eventjes een uurtje moesten wachten. Susanne en ik hadden dat uurtje graag extra wille uitslapen maar helaas. Uiteindelijk was ons fellowship of the visa dan toch compleet zodat we konden afreizen naar Linfen.

Een uurtje later was het zover, we waren in Linfen! We draaien een half afgebouwd parkeerterrein op dat wordt omring door half afgebroken of half opgeleverde betonnen gebouwen. Een dergelijk beeld zie je veel in dit deel van China, veel oude gebouwen worden afgebroken en vervangen door nieuwe, net zo lelijke, gebouwen. Ook hier zien wij om ons heen veel bouwbedrijvigheid en wordt er in rap tempo gewerkt aan de verdere modernisering van China. Maar goed, we kwamen voor het visum. Om een lang verhaal kort te maken hebben we daar nog meer formulieren moeten invullen, nog meer kopieën moeten maken en zijn wij nog steeds geen visum rijker. De betreffende beambte die gaat over het stempeltje in het paspoort plakken was die dag vrij en schijnbaar was zijn taak zo ingewikkeld dat niemand die kon overnemen. Geen visum dus die dag! Ondanks die tegenvaller hebben wij het gezelschap mee uiteten genomen. Chinezen maken er geen probleem van om onder werktijd een paar pilsjes achterover te slaan waardoor de Father Guam nu de bijnaam Father Guambe heeft gekregen (Father Proost).

Hierna zijn wij door gereisd naar Pingyao voor onze eerste break van het project. Tot op de dag van vandaag hebben wij nog niet het benodigde stempeltje in ons paspoort staan waardoor wij eigenlijk illegaal in China zijn. Erger het gegeven dat wij onze paspoorten hebben meegegeven aan een beambte van de immigratiedienst om alsnog dat stickertje in te plakken. Hier hebben wij echter niets mee van vernomen waardoor wij nu eigenlijk illegalen zonder paspoort in China zijn. We zijn benieuw hoe dit gaat aflopen!

Zaijian Gjalt & Susanne