Terwijl ik nagenoeg loodrecht omhoog kijk zie ik voor mij hoe enkele duizenden treden zich een wegdoor het wolkendek lijken te banen, achter mij zie ik hoe minstens evenveel treden zich de afgrond in lijken te storten. Ik druk mijn bovenlichaam zo dicht mogelijk tegen de verticale nachtmerrie aan, vervloek alles dat niet vlak is en deel dit hoog in op mijn lijstje van aller-slechtste ideeën ooit. Het is tien april en ik ben “at the point of no return” van Huá Shán Mountain in Shánxí province.

De dag hiervoor heb ik Susanne met al mijn overredingskracht overgehaald om toch mee te gaan op een weekendtrip om de 2160 meter hoge Huá Shán te beklimmen. Aanvankelijk leken de excuses te gaan winnen en zag het er naar uit dat ik alleen het zou moeten beslechten. In een radeloze laatste poging pak ik de Lonely Planet erbij en citeer dat Huá Shán één van de vijf heilige taoïstische bergen is, dat de granieten rotsen ooit het thuis was van kluizenaars en wijzen, dat er messcherpe bergruggen zijn, dat je op de top een magische panoramisch uitzicht hebt op groene bergen en op eindeloze vergezichten…………….. en ze hebben daar een kabelbaan!

Susanne heeft mij niet vertelt welk deel van deze beschrijving haar uiteindelijk over de streep trok maar ik heb zo’n vermoeden dat het niet de prachtige vergezichten waren! Hoe dan ook, het reisgezelschap was compleet en vertrok per trein naar Huá Shán. Eenmaal aangekomen bij de voet van de berg trakteerden ons reisgezelschap zichzelf op een stevige Chinese maaltijd alvorens het bed werd opgezocht. De volgende ochtend, bij het eerste ochtendlicht, hadden wij immers een stevige wandeling voor de boeg.

Het ochtendlicht kwam mij en Susanne iets wat vroeg. Chinezen hebben de neiging om zich vooral in grote groepen te verplaatsen en daarbij zoveel mogelijk herrie te maken, zo ook in ons (budget)hotel. Gedurende de hele nacht werden wij wakker gehouden door schreeuwende, rochelende, vechtende en drinkende Chinezen. Wij verbazen ons hier allang niet meer over, evenmin proberen wij hier nog wat aan te doen. We kijken elkaar slechts aan en herinneren ons eraan…”This is China – T.I.C.”

Na een slechte nachtrust en zonder ontbijt beklom ik net na zonsopgang een befaamde berg in China. Al vrij snel kreeg ik door waarom deze berg zo befaamd is en werd ik jaloers op Susanne (Susanne had zich voorgenomen om de eerste 1615 meter per kabelbaan af te leggen en lag daarom nog een aantal uurtjes langer in bed). Huá Shán is een zeer steile klim van ongeveer negen kilometer met tienduizenden traptreden. Toen ik aan Susanne dacht had ik nog geen kilometer afgelegd en waren mijn benen al moe en verzuurd, gelukkig wist ik toen nog niet hoe erg de rest zou worden anders was ik direct omgekeerd en weer naast Susanne in bed gaan liggen.

Na een klim van 1615 meter en vele liters zweet lichter trof ik Susanne fris en fruitig aan op de North Peak van Huá Shán. Hoewel zij ook een uiterst gewaagde poging had ondernomen, zij had zich gestort in de wereld van het Chinese openbare transport, oogde zij een stuk fitter dan ik mij voelde. De gezamenlijke start van de resterende drie kilometers en 545 meter hoogteverschil af, begonnen daarom voorspoedig. Echter bij aankomst bij de eerste klim (ongeveer50 meter verder dan onze ontmoetingsplek) bleken de rokerslongen van Susanne niet opgewassen tegen de uitdagingen van Huá Shán.

Het bekende sigaretje werd uit de tas gevist en vakkundig aangestoken met de Chinese aansteker die vaak ook als vlammerwerpers dienen. Nadat ze vakkundig haar wenkbrauwen van de steekvlam had gered ging Susanne zitten en zou geen poot verder verzetten. “Bergbeklimmen is klote, klaar!!”

De resterende meters naar de top werden dus alsnog zonder Susanne’s aanwezigheid afgelegd. Alhoewel………. eenmaal op de top aangekomen duurde het niet lang alvorens het rood en bezwete hoofd van Susanne tussen de bomen te voorschijn kwam. Met mijn tong op de grond van verbazing en een stiekeme trots bleek dat Susanne het gevaarlijkste deel van de trip alsnog had afgelegd, alleen!!! Uitaard had de inspanning haar humeur geen goed gedaan maar het uitzicht en haar voldoening maakte het toch tot een prettig wederzien.

Na een lange rustpauze op de rand van een klif en ongeveer 2 GB aan foto’s van het uitzicht en van de duizendenhangsloten die worden opgehangen ten behoeven van geluk, begonnen wij aan de terugweg. Slalommend tussen de duizenden Chinese daytrippers baanden wij ons een weg over nauwe bergruggen (zonder veiligheidsvoorzieningen, sorry Anja) naar beneden. De situatie op de berg is zo gevaarlijk dat er ieder jaar nog steeds tientallen toeristen omkomen, dit aantal zal ongetwijfeld zo hoog zijn omdat Chinese vrouwen het volstrekt normaal vinden om op naaldhakken een berg te beklimmen. Bij de North Peak ging Susanne vervolgens weer met de kabelbaan (ja, een Dopplemayr!) naar beneden. Met enige afgunst zag ik hoe het gondeltje langzaam afdaalde en uiteindelijk verdween in de mist van het dal. Zij zou spoedig terug zijn terwijl mij nog een stevige afdaling te wachten stond.

De afdaling was ook echt stevig. Voor iedereen die denkt dat afdalen gemakkelijker is dan stijgen heb ik een openbaring, dat is het niet! Waar ik op de heenweg mijn kuiten aan gort had geholpen waren nu mijn bovenbeenspieren het slachtoffer. Elke stap op elke traptrede veroorzaakte een pijnscheut en mijn god, wat waren er veel traptreden.

Toen ik uiteindelijk 12 uur later beneden kwam protesteerde elke spiervezel in mijn lichaam. Schijnbaar zijn die benen van mij niet gemaakt op meer dan 18 kilometer bergen op- en af te gaan. Gelukkig zat Susanne fris en fruitig beneden op mij te wachten, de reünie werd gevierd met een biertje alvorens het bed weer werd opgezocht. De volgende ochtend zal ik nog eventjes snel samenvatten: spierpijn, niet alleen voor mij maar ook voor Susanne!!!!!!

Het weekeinde daarop hebben we wederom een trip gemaakt. Ditmaal niet om ruig en inspannend te doen maar om eventjes te ontspannen en om de verwaarloosde maagjes te trakteren op pizza. Guy, onze Australische vriend, heeft een Italiaanse kennis die een Italiaans restaurant heeft in Yuncheng, Shánxí. De twee uur durende busrit naar Yuncheng hadden wij graag over voor een echte westerse pizza.

Nadat we ingecheckt waren was het racen naar het restaurant. Visoenen van dampende deegbodem belegd met gesmolten kaas en tomaat zorgde voor een stevig wandeltempo. Eenmaal aangekomen in het restaurant bleek de eigenaar Pollo te heten en was hij slechts in Italie geboren, de pizza’s smaakten er desondanks niet minder om. Pollo heeft zijn levenlang over de wereld gezworven maar heeft zich zeven jaar geleden in Yuncheng gevestigd om aldaar Engelse les te geven. Samen met zijn 45 jaar jongere vriendin (Ja, Bou dat zijn pas sextoeristen) heeft hij onlangs het pizza restaurant geopend.

Toen de pizza’s werden opgediend werden onze visoenen eindelijk eens bevestigd. De pizza’s waren zoals we hadden gehoopt, namelijk met heerlijke kaas, tomaat, peperoni etc! Als dessert kwam er zelfgemaakte chocolademouse en appelkruimeltaart op tafel, héél eventjes waanden wij ons dan ook buiten China! Het iets wat waterige biertje (3,7%, maar wel voor €0,30) bracht ons weer terug in China. Hoewel het bier in China zeker niet vies is, smaakt het toch minder dan thuis. Misschien is dat omdat Chinezen hun bier graag lauw of nog liever warm drinken, of omdat het zo waterig is dat je na één biertje gegarandeerd een aantal pitstops op de toilet moet maken. Uiteraard stopt dit ons niet om desondanks een aantal van die groene rakkers achterover te slaan!

De volgende dag, zondag 18 april, hebben Susanne en ik besloten om op te breken, Susanne bleef achter en ik ben vertrokken. Niet omdat wij elkaar niet meer kunnen uitstaan maar omdat ons wensen niet op elkaar aansloten. Susanne wilde graag in Yuncheng de gigantische hoeveelheid goedkope kledingwinkels gaan leegkopen en ik …… wilde dat absoluut niet! Hierop ben ik met Guy naar het stadje Hancheng gegaan. Hancheng heeft een oud ommuurd centrum en is nog niet bekend bij de busladingen Chinese toeristen. Hier geen schreeuwende megafoons, toergidsen met vlaggetjes of enorme groepen met uniforme petjes, nee hier kan je in alle rust genieten van een authentiek stukje China.

Terwijl ik de oude straten van Hanchang een bezoekje bracht maakte Susanne zich op voor in inkoopfestijn. Helaas, en dat gebeurt altijd op dit soort momenten, blijkt juist dan je pinpas niet goed te werken en wordt hij na enkele mislukte pogingen geblokkeerd. Het beschikbare budget om te spenderen werd daarom gereduceerd tot €18,00. Helaas moest zij hier ook nog een treinticket terug van kopen en moest het maagje daar ook mee gevuld worden. Shoppen vind ik sowieso al niet leuk, shoppen met te weinig geld is nog minder leuk maar shoppen met een kredietloze en hongerige Susanne lijkt mij simpelweg hel op aarde. Ik was dan ook niet erg spijtig dat ik ongeveer 3 uur verderop een oude stadje aan het bekijken was.

Desondanks bleek Susanne bij thuiskomst een aantal goedkopeaankopen te hebben gepleegd. Haar winst was een joggingbroek van Badidas, een groene kunststof bowlingtas en een aantal sandwiches! Ditmaal geen gezoete rotzooi maar echt hartig brood met lekkere stukken kip erop. Ik ben hier nog steeds jaloers en en daarom keren wij spoedig terug naar Yuncheng.

Ditmaal zullen de busrit echter verruilen voor een lange rit op de motorbike. We kijken er naar uit!