Ruim twee weken geleden zaten we met spanning onze “orphanage” lunch naar binnen te werken in de eetzaal. Het moment was namelijk aangebroken dat er zowaar nóg een vrijwilliger zich bij ons zou gaan voegen in het weeshuis. We hadden van Mary, de zuster die hier de “manager” is, gehoord dat hij Ben heet en Engels is, that’s it. We waren benieuwd! Als je al ruim twee maanden in het Duanmin weeshuis in Xinjiang werkt en woont leer je al snel uit te leven naar momenten waarop je met nieuwe mensen daadwerkelijk kunt praten. Nou zijn we nog niet helemaal door onze gesprekstof met elkaar heen maar om eens met iemand anders te praten is toch ook wel leuk : ).

Toen Ben er eindelijk was hebben we hem snel een rondleiding gegeven en hij vertelde ons dat hij hier eigenlijk “toevallig” terecht was gekomen via via en dat hij eigenlijk geen flauw benul had waar hij heen ging, wat hij ging doen daar etc. En dat voor iemand van 18 jaar..wij vinden het knap! Nou was Ben ook wel blij dat wij hier zijn met Maggie, onze tolk, anders had hij waarschijnlijk snel rechtsomkeert gemaakt! Voor ons stond die middag onze trip naar Luoyang op het programma en Ben was nog geen uur in het weeshuis of hij zat met ons en Anneke in de bus op naar Luoyang!

Na een, in verhouding, best comfortabel busreis van zo’n 4,5u kwamen we aan in Luoyang wat vergeleken met Houma (de dichtstbijzijnde “stad” bij het weeshuis) toch wel echt een grote stad bleek te zijn. De neonverlichting op alle gevels gaf het een beetje een vreemd gezicht maar we hadden eindelijk weer het gevoel in een stad te zijn die leeft wat een prettige afleiding van het dagelijkse weeshuis leventje is. Nadat we een prima hostel gevonden hadden hebben we uiteindelijk met pijn en moeite een night market gevonden (ook hier spreken maar weinig tot geen mensen Engels). Na de nodige Tsingtao’s en wat potjes “Jungle Speed” werd het tijd om onze bedjes op te zoeken.

De volgende dag stonden de “Longmen Caves” op ons programma, de reden waarom we naar Luoyang zijn gegaan. Ok, en om eerlijk te zijn ook met de hoop op Westers eten : ) . Maar goed, de Longmen Caves. Dit keer hadden we al snel besloten dat we ons niet in een Chinese tour hier naartoe zouden laten ompraten net zoals bij het Terracotta Warrior Army in Xi’an wat echt hel op aarde was. Oftewel, deelnemen aan het Chinese openbaar vervoer. Het enige referentie kader wat we hebben zijn nummers aangezien we het lezen van Chinese tekens al lang opgegeven hebben. Na wat opgepropt in de door ons gekozen local bus te hebben gezeten kwamen we zowaar ook nog uit waar we wilden zijn, wat wil je nog meer!

We zijn er in China al snel achter gekomen dat je hier overal studentenkorting op kunt krijgen. En als er ergens korting te behalen valt dan staan wij als Nederlanders natuurlijk vooraan! Ook als we geen studenten (meer) zijn en ook als dat betekent dat we een duikbewijs of pasje van de videotheek moeten voorleggen. De meeste Chinezen kunnen net zo weinig Engels (laat staan Nederlands) lezen als wij Chinees en blijkbaar lijken wij “buitenlanders” net zoveel op elkaar als wij Chinezen op elkaar vinden lijken want zelfs met een verlopen pasje van de sportschool met de pasfoto van een ander krijg je hier nog korting. Dit keer hadden we zelfs onze nieuwe EVS Youth Volunteer pasjes bij ons wat het nog makkelijker zou maken. Echter..! Toen we onze kaartjes wilden kopen en onze pasjes overhandigden keek de mevrouw achter het glas ons boos aan, schudde een paar keer haar hoofd en liet ons de hoofdprijs betalen. Nou laten we ons niet zomaar afschepen als we ervan overtuigd zijn dat er te besparen valt (je moet wat als de Euro in elkaar zakt!). Woordenboekje erbij maar helaas hadden de woorden “student” en “korting” geen effect. De mensen om ons heen zagen dat we het er duidelijk niet mee eens waren er werd iemand gezocht die 3 woorden Engels sprak om ons uit ons lijden te verlossen. En ja hoor, natuurlijk, “only Chinese discount students”. Wat?! Dat is toch een aardig staaltje discriminatie om alleen Chinese studenten korting te geven.. Na de mevrouw achter het glas verzekerd te hebben dat wanneer ZIJ naar Nederland komt, wij haar ook de “laowai” (buitenlander) prijs laten betalen hebben we het maar opgegeven.

Nog een tikkeltje geïrriteerd troosten we onszelf dan maar dat de Longmen Caves vast heel erg gaaf zouden zijn. Nou hadden we al een voorgevoel dat dit weer een typische Chinese attractie ging worden, gezien de hoeveelheid bussen op de parkeerplaats. En ja, uiteraard moesten we ons soms een weg banen tussen alle poserende Chinezen voor een of ander rotsblok. Want er zijn 2 dingen die Chinezen heel erg tof vinden: met zoveel mogelijk andere Chinezen tegelijk naar een bezienswaardigheid/attractie gaan én poseren. En dat laatste doen ze echt zo vaak en zo veel dat het bijna gênant is. En ook hier werden wij automatisch onderdeel van de attractie en maakten mensen subtiel of minder subtiel foto’s van ons of stiekem mét ons door snel voor je te gaan staan.

Maar goed, aangezien de Longmen Caves een Unesco World Heritage Site is besloten we om de Chinezen even te laten voor wat ze zijn en ons te richten op de grotten. De Longmen Caves is voornamelijk een grote hoeveelheid uit gehakte boeddha’s in grotten langs de Yi rivier. De grotten en beelden zijn zo’n 1500 jaar oud wat het wel indrukwekkend maakt hoe men dit toentertijd gemaakt moet hebben. Opvallend is dat er een redelijke hoeveelheid boeddha’s mist welke kennelijk in het begin van de 20^e eeuw gedeeltelijk of geheel door collectors zijn weg gehaald en zich nu verspreid over de wereld bevinden bijv. in musea in Tokio en New York. De boeddha’s die er nog wel staan (wat nog steeds een grote hoeveelheid is), zijn bijna allemaal beschadigd. Dit is grotendeels gebeurd tijdens de Culturele Revolutie ( “Beeldenstorm”) en voornamelijk de hoofden van de boeddha beelden hebben het moeten ontzien, er is nauwelijks een boeddha beeld te vinden dat nog wel een hoofd heeft.

Hoewel het zeker de moeite waard is om deze grote hoeveelheid van boeddha’s uitgehakt in grotten te zien, is het naar ons idee wel weer veel van hetzelfde. De Chinezen maken het ook niet erg aantrekkelijk door bijv. bijschriften te plaatsen (in Engels) zodat je meer verschillen zou kunnen opmerken tussen de “Lotus Flower Cave”, “Ten Thousand Buddha Cave” en “Moya Three Buddha Niche” behalve de hoeveelheid boeddha’s.

Uiteindelijk hebben we een paar kilometer langs de rivier gelopen langs alle grotten, over gestoken naar de overkant en zijn hier nog omhoog geklommen naar de Xiangshan Temple waar een “Life saving pond” was die blijkbaar meer dodelijk dan life saving was gezien het aantal (half) dode vissen.

Onze hoeveelheid boeddha’s hebben we voorlopig wel even gehad maar het was zeker de moeite waard om gezien te hebben. Terug in Luoyang werd ons verteld dat er zowaar een Mc Donalds was…oei…dat was erg verleidelijk! We gingen dus gemotiveerd als hongerige wolven op zoek naar the Golden Arches maar veel verder dan een gesloten ijs corner van de Mc Donalds kwamen we niet. Wanneer je een Chinees vraagt of hij/zij weet waar iets is zullen ze je nog liever de verkeerde kant op sturen dan te moeten zeggen dat ze het niet weten want “dat zou toch een gezichtsverlies zijn”. Fijn voor ons want we hebben hierdoor aardig wat heen en weer gelopen waardoor we uiteindelijk niet in de Mc Donalds belandden maar in een heuse nachtclub! Hier gieten de Chinezen zich helemaal vol met stervensdure sterke drank om vervolgens wat rond te waggelen op nummers van de Backstreet Boys, Westlife of SClub7. Enerzijds hilarisch, anderzijds toch wat triest om te zien. Na een mini biertje voor €3,50 , wat erg duur is hier, hielden we het maar voor gezien.

Eenmaal buiten zagen we een bord met iets wat op “cinema” leek dus besloten we een gokje te wagen, het zou zomaar een echte bioscoop kunnen zijn! Het positieve was dat het inderdaad een bioscoop was en dat ze zowaar Iron Man 2 in het Engels hadden. Het minder goede nieuws dat de vriendelijke mevrouw die de tickets verkocht ons probeerde duidelijk te maken, was dat het uitverkocht was... Enigszins teleurgesteld en nog dromend over “Iron Man 2” zijn we maar afgetaaid naar het hostel.

De volgende dag gingen we alweer terug richting Houma. De weekenden vliegen voorbij vooral wanneer je 5u erover doet om überhaupt ergens te komen. “Gelukkig” vonden we op de valreep alsnog de door sommige zo geliefde Mc Donalds, hebben we zoveel besteld tot we echt propvol zaten en kunnen we er daarom weer even tegenaan om te leven op weeshuis noodles en droge rijst, yum!