Ondertussen zijn we al ruim drie maanden in China en daarmee op de helft van onze tijd als vrijwilligers in het weeshuis. In deze update zullen we ook wat over het weeshuis en de kinderen vertellen zodat jullie niet het idee krijgen dat we alleen maar op tripjes gaan. ; )

’s Ochtends worden we vaak gewekt door schreeuwende kinderen op de galerij of in het washok naast onze kamer. De ‘muur’ die deze twee ruimtes van elkaar scheidt lijkt op deze vroege momenten wel van papier en ook het gat in de muur waar de verwarmingsbuis doorheen gaat zorgt ervoor dat we letterlijk kunnen verstaan (als we Chinees zouden spreken) wat de personen in het washok zeggen/schreeuwen. Soms hebben we echter het geluk door onze eigen wekker wakker te worden, heerlijk! In de 1^e maand dat we hier waren hebben we al snel een soort pannenkoeken bakplaat en een oven aangeschaft zodat we ook met iets anders kunnen ontbijten dan met noodles. Na een paar keer uitproberen heeft Gjalt nu DE manier gevonden om brood te bakken, met onze kostbare kaas, pindakaas en oploskoffie lijkt het bijna alsof we gewoon in Nederland ons ontbijtje nuttigen. : ) De banana cake van Gjalt doet het ook heel goed hier, vooral Ben was er helemaal weg van! De cake en het brood zijn wel de uitzonderingen want verder eten we gewoon Chinees. En het begrip “Chinees eten” krijgt een hele andere betekenis zodra je in China bent! Hoewel we al wisten dat ze hier onze “Chinese” gerechten niet kennen wilden we dit toch even testen. En inderdaad, van “tjap tjoy”, “foe yong hai” en “babi pangang” hebben ze hier nog nooit gehoord. Wie weet wel in de Kantonese regio in het zuiden van China, hopelijk kunnen we dat tijdens het rondreizen zelf nog gaan uittesten! In het weeshuis eten we dus het locale Chinese eten wat meestal iets van rijst, noodles, gewokte kool, meelsoep, steamed bread of plakjes van een wortel van een of andere locale plant die je in een moeras vindt.. Ik kan er wel verder over uitweiden maar eigenlijk zou je het zelf gewoon een keer moeten eten : ) Laten we zeggen dat we erg blij zijn met het eigen gemaakte brood! (Ze hebben hier trouwens wel iets in de supermarkt wat ze brood noemen maar dat is meer een soort zachte, ultra zoete spons.)

Nadat we ’s ochtends al schreeuwend zijn wakker geworden gaan we naar beneden om eerst wat met alle kinderen bij elkaar te zitten en wat te spelen etc. Daarna gaan we met alle ayi’s (werkers) en een aantal kinderen naar de therapie kamer waar er therapie gegeven wordt op een soort matten. Gjalt heeft al redelijk wat vooruitgang bij de luie Dan Dan geboekt die niet kan lopen doordat hij onvoldoende kracht en coördinatie over zijn benen heeft. Dan Dan is het al snel allemaal teveel en als hij weer eens als een slak over de therapie mat kruipt loopt de frustratie bij Gjalt soms hoog op. Ik denk dat ‘kuai’ (=snel) het 1^e Chinese woord was dat Gjalt leerde. Toch werpt de therapie van Gjalt z’n vruchten af want Dan Dan kan nu al langer staan wanneer hij zijn speciale “therapie/steun”schoenen aanheeft én hij lijkt er net iets minder langzaam over te doen! Ik doe nog steeds de therapie voor Jing Jing het lappenpopje/ floppy child! Hoewel ze vijf jaar is zou je haar eerder op twee jaar schatten en naast cerebral palsy is ze ook behoorlijk zwaar mentaal gehandicapt. Contact met haar maken is erg lastig, als je haar naam zegt wil ze nog weleens een soort dracula grijns op haar gezichtje toveren en soms reageert ze op speelgoed met geluid maar that’s it. Blijkbaar heeft ook mijn houtje- touwtje therapie effect want Jing Jing is duidelijk een stuk actiever geworden de afgelopen maanden. Je merkt duidelijk dat haar spieren meer geactiveerd worden en ze maakt ook veel meer geluid wat zich vooral uit in harde, schelle kreetjes. Omdat ze nog geen controle over haar spieren heeft gaan haar armen en benen alle kanten op waardoor ze vaak als een opgevouwen lappenpopje dubbel geklapt in haar stoel zit. Zij lijkt dit een comfortabele houding te vinden en ik ben allang blij dat de therapie in elk geval een effect heeft.

Naast de therapie is Gjalt bezig met zijn TEFL course om gediplomeerd Engels leraar te worden en zijn we samen veel bezig geweest met onderzoek naar de mogelijke kinderboerderij. Ook geven we de zusters wat Engelse les en proberen we te bekijken waar we een haalbare bijdrage aan kunnen leveren zoals het opstellen van regels voor tijdens het eten aangezien de kinderen hierbij meestal wat rondrennen, schreeuwen etc. Ik heb zelfs een poging gedaan om het belangrijkste uit mijn SPH opleiding hier in praktijk te brengen namelijk: collages maken! : ) Ik nam eerst Xiang Mei, een meisje van zo’n 12 jaar met down syndroom apart en liet haar zien hoe je plaatjes kunt uitknippen en ze vervolgens ergens opplakken. Hoewel Xiang Mei echt nul controle over de schaar had werd ze helemaal enthousiast en bleef maar knippen in het papier. Hoewel ze geen concrete plaatjes uit mijn Cosmo knipte ontstonden er wel losse stukjes papier en met pijn en moeite belanden ze met wat lijm op haar vel papier, geweldig! Nog een beetje kleuren (lees: strepen en krassen zetten) was het klaar en hebben we het op de muur geplakt, ze vond het prachtig! Hierna wilden alle andere kinderen natuurlijk ook en al snel waren ook Er Dan, Hang Hang en Tian Long klaar met hun collage die vooral bestond uit half uitgeknipte plaatjes uit de Donald Duck en vrouwen in modieuze kleding. Dan Dan deed ook een poging maar zijn luiheid won het van hem en hij kon al snel de kracht niet meer vinden om de uitgeknipte plaatjes daadwerkelijk op te plakken, het is tenslotte ook erg vermoeiend! De oudste kids hier vinden tekenen en kleuren erg leuk en de tekeningen voor op de muur zijn dan ook niet aan te slepen. Tian Long kan zowaar plaatjes natekenen en het lijkt echt ergens op maar Er Dan zijn tekeningen zien er naar onze mening nogal chaotisch en sadistisch uit met al die halve lichamen met dikke krassen er door heen. : ) Hang Hang laat ook in zijn tekeningen zien dat hij heel erg houdt van structuur want hij tekent elke keer hetzelfde. Wanneer hij niet zijn hand omtrekt met een stift en deze in verschillende kleuren inkleurt dan maakt hij een soort tabel met allemaal cijfers waarbij het van 1,2,3,4 opeens overspringt naar 8,10,11. Als hij er maar blij van wordt!

We hebben ondertussen ook genoeg geld ingezameld voor de trampoline, heel erg bedankt voor de donaties!! De trampoline is besteld via onze favoriete website taobao.com waar je zo’n beetje alles kunt bestellen wat je maar wilt. Als het goed is wordt de trampoline snel bezorgd en als ie staat zullen we een mooie foto plaatsen.

Vorige week zijn we een weekend met Ben, de Britse jongen, naar Xi’an geweest. Ben ging voor het terracotta leger en wij vooral om even te relaxen aangezien we al in Xi’an zijn geweest. Dit keer gingen we met de trein die om de helse tijd van 5.00u ’s ochtends ging! We hadden heard seat, het duurde 5 uur en we hadden een Chinees naast ons die wat Engels sprak. We klagen weleens dat bijna niemand in China Engels spreekt maar mijn god wat hadden we graag gehad dat deze kerel geen Engels sprak! Hij bleef maar doorratelen in zijn gebrekkige Engels, stelde elke vraag 4x over waar we gestudeerd hadden etc. en als we uit beleefdheid hem een vraag stelden was het antwoord steeds “of course of course!!” of “just for fun, for fun!”. Aangezien we bijna niet hadden geslapen die nacht was dit geen hele gave ervaring alhoewel we er wel enorm om gelachen hebben.

In Xi’an hebben we na een paar pogingen bij verschillende hostels er uiteindelijk eentje met plek gevonden in het centrum. We hebben dit weekend vooral lekker door de stad gelopen, hebben onze “af ding kwaliteiten” wat bij geschroefd in het Muslim Quarter met de talloze winkeltjes EN we hebben in een groot warenhuis een bioscoop gevonden met zowaar een Engels gesproken film (net als de Duitsers houden ze hier nogal van nasynchroniseren). Er was weinig keus dus het werd Iron Man2 wat vooral Gjalt en Ben erg gaaf vonden. Ik vroeg nog of het uitmaakte dat ik Iron Man1 niet had gezien maar al snel bleek dat het ging om robots, vechten, knallen, special effects, Samuel L Jackson met een ooglapje en Scarlet Johansen die opeens in een soort catwoman verandert., oftewel: helemaal prima!
Verder ontdekten we in Xi’an een heuse Walmart waar ze pindakaas verkochten. Dus om onze voorraad wat aan te vullen hebben we daar maar wat ingeslagen (we houden allebei niet eens echt van pindakaas maar je moet wat). Ook kochten we wat doerian fruit omdat ik dat volgens Gjalt “toch echt eens moest proberen”. Het rook al niet bepaald lekker en nogal sterkt wat blijkbaar komt door de vorming van waterstofsulfide en hierdoor heeft de vrucht zijn bijnaam ‘stinky fruit’. Wat mij betreft was dit stukje doerian dan ook het laatste stukje want ik kan het alles behalve lekker noemen. Gjalt vond het “wel ok” dus ik heb alvast een idee voor zijn verjaardag. ; )

We zijn verder in Xi’an nog een keer naar de fontein show bij de Big Goose Pagoda gegaan omdat Ben dit nog niet gezien had. Toen we er in maart waren was het relatief rustig terwijl het nu bomvol Chinese toeristen stond die meer tussen de waterstralen stonden dan aan de zijkant te kijken. Wij vermaakten ons vooral door nauwlettend toe te kijken wanneer er weer een Chinees onverwacht een enorme waterstraal tegen z’n hoofd zou krijgen tijdens het uitgebreid poseren midden tussen het waterspektakel.

Na dit weekendje hebben we nog een gezellige week met Ben gehad met vooral veel 'Transformers' (gaaf..) en veel cake. Ben besloot dat het tijd werd dat hij de 1^e cake in zijn leven zou gaan bakken en dat hebben we geweten! Het was een carrotcake geworden wat ik normaal gesproken zeer zou waarderen. Was het niet dat Ben, nadat we al een paar happen ophadden, bekende dat hij er 3 cups suiker in had gedaan en 1,5 cup olie! En hoewel Ben een eetlust heeft waar je U tegen zegt, ging zelfs dit resultaat hem te ver. De cake ‘from hell’ hebben we dus maar weggegooid want zelfs de altijd hongerige Er Dan wilden we dat niet aandoen. Afgelopen vrijdag zijn we nog een keer uit eten gegaan met Ben in, verrassend, een Chinees restaurant. Maggie had wat gerechten opgeschreven in het Chinees en de ober sprak 2 woorden Engels dus dan kom je er wel! Lekker gegeten en daarna voorlopig afscheid genomen van Ben die de volgende ochtend om 5.00u de trein zou pakken. We zien hem aan het eind van zijn rondreis trip nog terug in Beijing.

Zelf hadden we besloten om het weekend op de motorbike een wat langere trip te maken naar de Hukou waterval aan de yellow river. Dit is de een na grootste waterval in China en is de enige gele waterval in de wereld. Het ligt in het westen van de provincie Shanxi waar wij zitten en ligt op de grens met de provincie Shaanxi (waarom zou je een provincie een andere naam geven als je ook één letter kunt veranderen?). Met onze rugzakken op vertrokken we zaterdag van Xinjiang richting Jishan waar we meteen op zoek konden naar een mechanic omdat er olie lekte. Gelukkig was dit zo voor een euro verholpen en gingen we verder naar Xishe om vanaf daar voor 60 km de bergen in te rijden richting Qianning. Halverwege bedachten we ons dat onze enige voorbereiding een Chinese kaart was waarop we een paar plaatsnamen door Maggie hadden laten vertalen. Aangezien we vergeten hadden te tanken voordat we de bergen inreden en geen water of iets te eten bij ons hadden hoopten we (ok vooral ik) vurig dat we niet ergens zouden stranden. We hebben onderhand namelijk al meerdere keren een lekke band gehad of een ander klein mankement maar tot nu toe waren we altijd binnen 100 meter bij een repairshop. Nou zijn er hier ook erg veel van gelukkig maar we achten de kans klein op eentje midden in de bergen aangezien we niet eens dorpjes tegen kwamen. Het uitzicht hier was echt een enorm verschil met waar wij zitten in Xinjiang. Het was er volop groen, rustig en het berggebied strekte zich enorm uit. Wanneer we eens werden ingehaald door een auto zag je uiteraard de auto resoluut vaart minderen, de mensen kijken elkaar aan van “hebben we dat goed gezien?” en komen dan weer dichterbij ons rijden om te zwaaien en te roepen naar ons. Als “laowai” worden we nog steeds vaak aangestaard en mensen geloven bijna niet wat ze zien. Eenmaal in Qianning hebben we even wat gegeten en zijn toen door gegaan naar Jixian, een plaatsje net voor de waterval. Hier besloten we maar op zoek te gaan naar een hotel, het was al half vijf en we hadden zo’n 130 km afgelegd. Ook in Jixian zijn geen andere buitenlanders te vinden en de mevrouw van de eettoko was volgens ons dan ook heel blij dat we haar toko hadden uitgekozen, toeval of niet er stroomden meteen volop klanten binnen nadat wij waren gaan zitten. Na wat vertrouwd Chinees voedsel zwemmend in olie, zout en MSG hielden we het voor gezien aangezien we de volgende dag op tijd weer op pad wilden.

Zondag reden we rond 9u richting Hukou wat nog 40 km bleek te zijn. Eenmaal aangekomen hadden we redelijk wat verwachtingen na de hele tocht die we gemaakt hadden. Gelukkig bleek het geen kleine laffe stroomversnelling te zijn maar was het echt een behoorlijk krachtige (‘yellow’) waterval. De waterval was niet ontzettend breed en hoog maar toch was het mooi om te zien. Merkwaardig was het niet eens zo druk bij de waterval, tenminste voor Chinese begrippen. Toch wilden die paar mensen die er wel waren met ons op de foto voor de waterval of (beter nog) een foto van ons twee voor de waterval maken. We zijn benieuwd hoeveel portretten er van ons onderhand in Chinese huiskamers hangen! Na een tijdje de waterval bewondert te hebben besloten we redelijk snel al weer terug te gaan omdat we nog een behoorlijke trip voor ons hadden. Eerst moesten we weer de 40 km terug naar Jixian waar we overnacht hadden en daarna via Qianning richting een andere stad waarvan we niet weten hoe deze heet omdat we die niet hadden laten vertalen door Maggie. : ) Met wat Chinese tekens vergelijken met de wegwijzers kwamen we een heel eind, in de goede stad zelfs. Vanaf daar gingen we weer via Jishan terug naar Xinjiang en hadden we die dag zo’n 230 km afgelegd. Aan onze armen en hoofden kon je goed zien dat we uren op de motorbike hadden doorgebracht want we waren onderhand behoorlijk gebruind/verbrand. Helemaal tevreden van onze trip kwamen we terug in het weeshuis waar de oudere jongens ons alweer op stonden te wachten. Deze trip was echt super leuk en we hebben Shanxi van een andere kant leren kennen. Het rijden door de bergen was erg mooi en een leuke afwisseling met de omgeving rond het weeshuis.

Vanavond nemen we de trein richting Beijing waar we 16 uur later zullen aankomen, gelukkig hebben we dit keer sleepers. We gaan naar Beijing voor de Mid Term training van ons EVS programma. We hebben onder andere een gesprek op de Nederlandse ambassade geregeld, gaan langs bij de EU delegatie in China en nemen een kijkje in een Chinees ‘gouvernment’ weeshuis waar een fysiotherapeut werkt die we hier hebben leren kennen. Verder zullen we natuurlijk de Forbidden City eens gaan beoordelen en zullen we proberen een plekje op de Chinese Muur te vinden dat niet overwoekerd worden door honderden Chinezen. Onze Koninginnedag petjes kunnen mee want we kunnen in Beijing mooi de 1^e wedstrijd van het Nederlands elftal van het WK volgen. Kortom, we hebben er zin in! : )

Zaijian!!

Susanne en Gjalt.