Terwijl de zon zakt boven de stad staart Mao Zedong ons met een indringende blink aan.Het laatste avondlicht kleurt, als gevolg van een dikke laag smog, de hemel in duizend verschillende kleuren rood en paars. Mao’s geel getinte huid kleurt hierdoor nog verder op, hij lijkt content. Zijn rood, het rood van ‘de partij’, kleurt het huidige China nog even sterk als vijftig jaar geleden.

Het is woensdag 9 juni en wij staan op Tiananmen Square Beijing. Exact op deze plek vond in 1989 een van de bloedigste protesten van het hedendaagse China plaats. Duizenden Chinese studenten tornden met leuzen als ‘Hello Mr. Democracy’ aan de geloofwaardigheid van het communistische regime. Als reactie hierop stuurde ‘de partij’ tanks en gepantserde voertuigen om de opstand hardhandig de kop in te drukken. Honderden studenten lieten hierbij het leven en duizenden werden gevangen genomen of moesten vluchten naar het Westen. Als men tegenwoordig over dit plein loopt lijkt niets aan dit bloedige incident te herinneren. Geen herdenkingssteen, geen grotesk monument zelfs geen kleine subtiele verwijzing. Het lijkt alsof de Chinezen niet graag terugkijken op dit minder fraaie stukje geschiedenis. Daarentegen staat er wel een enorm mausoleum waar men dagelijks de laatste eer kan bewijzen aan de man die China heeft verenigd en groot heeft gebracht. Dat Mao, naar schatting, verantwoordelijk is voor de dood van 40 - 200 miljoen Chinezen lijken de miljoenen jaarlijkse bezoekers niet te deren. Wij kunnen de tegenstrijdigheid hiervan moeilijk bolwerken.

Gelukkig zijn wij niet naar Beijing gekomen om de Chinese nationale psyche te doorgronden. In plaats daarvan richten wij ons in Beijing op realistische zaken, namelijk de afwikkeling van onze ‘Midterm Training’.

De‘Midterm training’ is een training, die zoals het woord al doet vermoeden, plaats vindt in het midden van ons dienstverband, veel meer dan dat weten wij eigenlijk ook niet. Het doel en invulling van de training zijn ons niet bekend gemaakt en dus zijn wij zelf zo vrij geweest om de training vorm te geven. In ons programma is daarom geen oude stoffige professor (die ons alles komt vertellen over de Tang, Ming, Qing of andere dynastieën) opgenomen, in plaats daarvan focussen wij op het China en Beijing van nu.

Een bezoekje aan een traditionele Chinese woonwijk oftewel Hutong, met daarin een hippe backpackerstraat vol met barretjes, coffee bars en uitgaansgelegenheden past dan ook perfect in ons programma. Ook brengen wij een bezoekje aan de Nederlandse ambassade waar wij een gesprek hebben over de Chinese cultuur met al zijn mogelijk- en onmogelijkheden. Zowel Susanne als ik vonden dit een zeer interessant gesprek maar hadden toch gehoopt op meer dan slechts één ‘bakkie pleur’, …..het zal de crisis wel weer zijn. Ook doen we de delegatie van de Europese Unie aan waar wij te woord worden gestaan door een zeer vriendelijke Italiaanse.Helaas ook hier slechts één bakkie.

Ook bezoeken wij terloops de Forbidden City welke, zoals de naam al suggereert, daadwerkelijk een stad binnen een stad is. Als het niet de aanwezige historie is dan doet de omvang van het geheel je wel versteld staan (in ons geval was het dit laatste, we zijn een beetje ‘uit-getempeld’). Binnen dit complex bevinden zich tenminste 5 pleinen die per stuk minimaal driemaal zo groot zijn als het Museumplein in Amsterdam. Daarnaast zijn er nog velen kleinere pleinen, hordes tempels, altaars, ontvangstruimtes, paleistuinen, concubineverblijven, slaapverblijven enz. Ja, zelfs voor cultuurbarbaren zoals wij is dit een indrukwekkend geheel. Het is trouwens maar goed dat die vroegere keizers zo’n vooruitziende blik hadden anders zouden die miljoenen dagtoeristen er nu zeker niet in passen.

De ‘Great Wall of China’mag natuurlijk niet ontbreken wanneer men een bezoek brengt aan China. Zodoende begaven wij ons bij het eerste ochtendlicht ook richting ‘de muur’. De intentie was om van Jinshanling naar Simatai te lopen. Deze twee delen van de muur liggen een stuk verder buiten Beijing dan het toeristische Badaling. De rede voor deze gewaagde trip is de reputatie van dit stuk muur. De wandeling van 10 kilometer schijnt prachtig te zijn en men treft hier nauwelijks toeristen. Een bijkomend voordeel is dat men hier zowel authentieke als gerestaureerde delen van de muur treft. Echter, onze keuze om uitgebreid een Mc Ontbijt te nuttigen in combinatie met het gegeven dat wij de muur per openbaar vervoer wilde bereiken gooide roet in ons eten. Door tijdgebrek en stommiteit belandde wij te laat bij het verkeerde deel van de muur. De gehele wandeltoer hebben wij daarom niet kunnen voltooien maar het deel dat

wij wel hebben bewandeld was magisch. Het lopen op ‘de muur’die in zoveel boeken, films, foto’s en zelfs vanuit de ruimte is te aanschouwen geeft gewoon kriebels. Deze ervaring vraagt naar meer zodat, wanneer wij weer terug in Beijing zijn, de gehele wandeling zal worden afgelegd. Mao heeft immers gezegd “He who has not climbed the Great Wall is not a true man”… tja, wie wil nou geen echte man zijn?

Masculiniteit moet worden afgewisseld met femininiteit zodat Ying en Yang harmonieus met elkaar in evenwicht blijven. Zodoende belandde wij dan ook bij de Black Sasame Cooking School in een oude Hutong te Beijing alwaar wij een cursus Chinees koken kregen voorgeschoteld. Bewapend met een maagdelijk wit schort, snijplank, glaasje water en absurd gevaarlijk hakmes sneden wij wortels, tofu, shiitake paddestoelen, bamboe, koriander enz. in gelijke reepjes alsof het een meditatieve oefening was. Ying en Yang konden zich optimaal herstellen en als bonus konden wij een aantal heerlijk zelfgemaakte gerechten mee naar huis nemen.

Het vlakke Beijing leent zich uitstekend voor fietstochten waardoor wij ons ook in het hachelijke verkeer van Beijing hebben gewaagd. De eerste tocht bracht ons via verschillende Hutongs naar de rand van de stad alwaar het Olympisch Complex is gevestigd. Hier vindt men ‘The Bird’s Nest’, het Olympisch Stadion waar de spelen in 2008 werden geopend. Dit knap stukje verwrongen bouwkunst is een indrukwekkend fenomeen. Je ontkomt er niet aan dat de naweeën van het ‘Olympisch gevoel’ je bekruipen en dat je fantaseert hoe het moet zijn om ten overstaan van 90.000 toeschouwers het winnende doelpunt in de laatste minuut van de hockeyfinale te maken. Kippenvel!

Het eerste succes resulteerde erin dat we de fietsen gedurende de rest van ons verblijf in Beijing hebben aangehouden.

In Beijing ontmoeten wij de Engelse Ben weer. Ben heeft ons gedurende een maand verblijdt met zijn aanwezigheid en inzet in het weeshuis. Nadat hij twee weken is gaan rondreizen ontmoeten wij hem weer in het guesthouse waar wij verblijven. Ben heeft een passie voor eten en gezamenlijk verorberen wij dan ook een Beijing Specialiteit, namelijk Peking Eend. Eén schaal met dampende stukken eend, wraps en saus bleek de honger niet te stillen zodat een tweede eend voor ons het leven moest laten. Tja, het leven van een eend in Beijing is niet gemakkelijk.

Met Ben doen wij ook het zomerpaleis aan waar de keizerlijke families naar terugtrokken als het in downtown Beijing te heet voor ze werd. Dit gigantische complex heeft een nog gigantischer hand gegraven meer dat het Noord AA nietig doet lijken. Helaas zorgt de overdaad aan eerder bezochte tempels en aanwezige toeristen ervoor dat wij rustig rondslenteren maar niet echt optimaal genieten van al het moois om ons heen.

De enorme overdaad aan culturele prikkels spoelen wij weg met bezoekjes aan de bioscoop waar wij Westerse films bekijken. Ook brengen wij een bezoek aan ‘the Dutch Club’ te Beijing alwaar wij de eerste wedstrijd van het Nederlands elftal kijken. Onze witte huid en Nederlands voorkomen is hier echter niets speciaals tussen al die andere duizend Nederlanders die zich in Beijing op houden. Het gemis aan voorkeursbehandeling, welke wij gewend zijn te krijgen in ons Houma, maakt dat wij in de rust verkassen naar de tent van de opponent. In ‘The Den Mark’ zijn wij met een ander Nederlands stelletje de enige Nederlanders tussen hordes aangeschoten Denen. Desondanks voelt dit, na Houma, een stuk vertrouwder en ook het televisiebeeld is beter zodat wij besluiten om de wedstrijd hier af te kijken. Gedurende de tweedehelft van de wedstrijd groeit ons clubje uit met Canadezen die in Nederland voor TomTom hebben gewerkt en Australiërs die opzoek zijn naar studenten die in Australië willen studeren. Het biertempo neemt in evenredig tempo met de groepsgroei toe waardoor wij ons half zat per fiets naar huis peddelen.

De volgende dag bezoeken we een markt waar wij van plan zijn om ‘cultureel verantwoord’ te eten. Echter bij de aanblik van lamsballen op een spies krijgen mijn eigen familiejuwelen spontaan spijt dat ze zijn ingedaald en hoewel de verkoper “Houwtju houwtju (lekker lekker) ” schreeuwt, besluiten wij snel door te gaan naar het volgende kraampje. Hier staan echter gevilde slangen, levende zijdewormen, schorpioenen en nog meer krekelachtige ongein op het menu. Na veel van soortgelijke kraampjes bestellen wij uiteindelijk een soort loempia waarvan we de inhoud niet kunnen definiëren. We bidden dat we het binnen houden!

En dan ineens, terwijl ons hoofd nog rood nakleurt van de inspanningen van acht dagen Beijing, staan wij ineens weer op het perron om de nachttrein terug naar Houma te pakken. Terug naar het weeshuis, terug naar de plek waar wij worden beschouwd als witte wereldsterren, terug naar de plek waar je een dozijn supermarkten af moet struinen om iets lekkers te vinden, terug naar de plek waar wij met 21 wezen het toilet en douche delen, terug naar de plek waar het stof van kolenmijnen onze ogen zwart kleurt en terug naar de plek die wij inmiddels thuis noemen. Want, alhoewel het rood van Mao onze gedachten nog niet kleurt, beginnen wij wel steeds meer ontzag voor deze speciale plek en haar inwoners te ontwikkelen.

Zaijian, Gjalt & Susanne