“Krijgen jullie nou eigenlijk een beetje wat mee van het WK?” werd ons een tijdje terug vaak gevraagd. Zeker geen gekke vraag wanneer je in China in een weeshuis woont, je geen eigen tv hebt, de stroom bijna dagelijks uitvalt en het internet zo traag is dat het uren duurt voordat je 3 foto’s online hebt gezet. ALS het internet al werkt..want ook dat is niet vanzelfsprekend. We zijn er hier al snel achter gekomen dat een internet abonnement natuurlijk niet perse betekent dat je dan ook elke dag recht hebt op internet, al helemaal niet op een bepaalde bandbreedte. “Alles zullen we eerlijk delen”, dus ook het internet. Dat houdt in dat wanneer er ergens anders in de omgeving, in de provincie of zelfs in het land, meer bandbreedte nodig is, ze dat er bijvoorbeeld bij ons vanaf halen. En dan wacht je dus maar even fijn wat (uurtjes) langer tot nu.nl geladen is. Of onze bandbreedte nou echt “gestolen” wordt of dat Big Brother gewoon vindt dat die rare buitenlanders veel te veel informatie vergaren op dat enge World Wide Web… laten we het maar in het midden houden.

Feit is dat ons aanvankelijke plan om de WK wedstrijden online te bekijken natuurlijk een grote grap werd, na 3uur de pagina laden zouden we de aftrap nog niet eens kunnen bekijken.

De 1^e wedstrijd van het Nederlands Elftal hebben we zoals Gjalt al verteld heeft met groot succes in Beijing gekeken. Bij terugkomst in het weeshuis besloten we de wedstrijd tegen Japan samen met de kinderen te kijken in de ‘activity room’ waar dus een tv staat. Omdat deze groepswedstrijd door het tijdsverschil nog op een christelijke tijd voor de kids viel én de Chinezen een buiten proportionele aversie hebben tegen Japanners leek ons dit een goede gelegenheid om extra te “bonden” met de Chinezen, samen tegen de Japanners! Om de kinderen duidelijk te maken dat we “met zun alluh” voor die oranje spelers op de beeldbuis waren, hadden we onze Koninginnedag slingers uit de kast getrokken en heel de activity room oranje gekleurd. Met onze oranje outfits aan, toeters en bellen erbij gaven we de kids oranje kroontjes en natuurlijk wilde iedereen weer vlaggetjes op de wangen geschminkt krijgen. Gjalt had voor de gelegenheid zijn ‘banana cake’ gemaakt, hoewel de Chinezen dit toch meer uit beleefdheid eten dan dat ze het echt lekker lijken te vinden.

Kinderen aan de cola, cake en snoep, al zwaaiend met onze Nederlandse vlag die op miserabele wijze het Wilhelmus ten gehore brengt. We zitten klaar voor de aftrap en… ja wel ..Tian Zhao, de blinde, tamelijk agressieve, jongen van 21 jaar komt de kamer binnen, loopt naar de tv en zet deze op het weerbericht. Want jawel Tian Zhao houdt van regen en hij MOET elke avond, om half 8, het weerbericht luisteren. Aangezien we met de zusters hadden afgesproken dat wij met de kinderen voetbal zouden kijken zette ik de goede zender weer op, waarna ik meteen werd vastgegrepen door Tian Zhao. Voetbal en het Nederlands elftal stond niet op zijn agenda duidelijk. Nadat Maggie hem de situatie uitlegde bleef hij voor de tv staan en zette weer het weerbericht op. Dit maal zette Gjalt weer de voetbal zender op wat in het verkeerde keelgat van Tian Zhao leek te schieten. Deze haalde meteen uit naar Gjalt (hij mag blind zijn, hij weet altijd precies waar je ten opzichte van hem staat) waarbij het koordje van de camera en de camera de wegen scheidden. Terwijl wij hoorden hoe de werkers zeiden “dat we hem maar zijn zin moesten geven want anders wordt hij boos”, stond Tian Zhao met een stoel in zijn armen klaar om deze op de tv kapot te slaan. Oftewel: de toon was gezet! Alle kinderen stonden om ons heen met beduusde gezichtjes, zich afvragend hoe die buitenlanders dit zouden gaan oplossen. Dat vroegen die buitenlanders zich ook langzaam af aangezien Tian Zhao nu toch wel erg agressief werd. De wedstrijd was ondertussen zo’n 5 minuten begonnen en alvorens we nog maar konden bedenken hoe we hem zo snel mogelijk de kamer uit konden werken…werd er al voor ons beslist: de stroom viel uit! En wanneer hier de stroom uit valt is dat meestal geen kwestie van even wachten of de schakelaar omzetten. Dit duurt meestal uren, soms een dag, en wij gokken dan maar dat de World Expo in Shanghai op dat moment net even wat meer stroom nodig heeft dan een weeshuis in Houma. Wat een gezellig avondje voetbal kijken met de kinderen had moeten worden viel dus in het water (donker?!). We hebben vervolgens de kinderen nog een keer cola bij geschonken, er wat cake en chips in gepropt en zijn snel op de motorbike naar Xinjiang gescheurd om daar in een restaurant te belanden (mét airco, hoera!). Men kijkt er hier al van op als wij als buitenlanders zijnde ergens binnen komen, maar in onze oranje outfit mét Wilhelmus zingende vlag vallen hun oogkassen er bijna uit. Uiteraard waren de obers anti- Japan en de zegen van Nederland kon dan ook mooi met een lauw Tsingtao biertje worden gevierd.

Vanaf de 8^e finales hebben we de wedstrijden afwisselend in restaurants gekeken (inderdaad, een bar hebben ze hier niet) of in het weeshuis met Father Duan die voetbal gek is. Omdat met z’n tweeën (of drieën) voetbal kijken ook maar tot een bepaalde hoogte gaaf is, vooral als er gewonnen wordt, zijn we nog een weekend op de motorbike naar Yuncheng gegaan om hier NL- Brazilië en Duitsland- Argentinië te kijken. Hoewel we naar Yuncheng, een grotere stad, gingen om niet te worden lastig gevallen door stroomuitval.. jawel…viel de stroom uit net in dat gedeelte van de stad waar wij in een bar NL- BRA aan het kijken waren! Toeval..? Na (weer) een spoed ritje op de motorbike terug naar het hotel konden tot onze stomste verbazing zien dat het 1-1 was. Binnen no time was de hele lobby voor die rare- in-oranje - geklede -buitenlanders. Toen het ook nog eens 2-1 werd konden we bij de Chinezen niet meer stuk, iedereen vond “Hélan” (NL) helemaal top en op de tv werd er nog dagenlang gepraat over “hoe Nederland toch Brazilië naar huis kon sturen”. Tenminste..dat gokken we bij het vele malen horen van “Sneijder”, “Van Persie” en “Robben” met een Chinees accent uitgesproken. Ze spreken geen Engels maar deze drie Nederlandse namen zijn er in gedrild! Toen de dag erna Duitsland ook nog eens won van Argentinië (en zelfs Gjalt niet voor de Zuid – Amerikanen was), was het weekend helemaal geslaagd.Het viel ons dit weekend steeds meer op hoe gaaf de Chinezen het WK vinden, ook al doen ze zelf niet mee en zal het nog wel jaren duren (als het überhaupt lukt) voordat dat verandert.

En toen gingen de wedstrijden naar prime time.. wat voor ons betekende dat de wedstrijden om 2.30u ’s nachts begonnen en daarmee het einde van ons bio- ritme. Om 2uur de wekker, eigenlijk geen zin hebben maar toch ons houten- planken- bedje uit, oranje shirt aan, vlaggetjes op de wangen (jaaa ook om 2.30u ’s nachts als niemand anders het ziet!) en op naar die tv in “the meeting room”. Hoewel het het waard was om NL tot aan de finale te zien komen, waren we ’s ochtends toch niet helemaal top fit. Misschien is het de leeftijd? We zullen eerlijk zeggen dat Jing Jing en Dan Dan niet de gezelligste therapie sessies in die weken hebben gehad.

En toen, de finale. Ga je die kijken, met z’n tweeën op een houten bank, in de meeting room, in Houma, in the middle of nowhere, dat wanneer we winnen, we nergens heen kunnen om het te vieren? Natuurlijk niet, dan stap je in de trein naar Xi’an om het daar te kijken! En dat hebben we geweten… Tijdens onze laatste trip naar Xi’an, samen met Ben, hadden we onszelf beloofd dat we de volgende keer toch voor hard sleepers zouden gaan omdat de toen 5u durende reis alles behalve gemakkelijk was o p hard Seats. Uiteraard waren bij het treinstation in Houma alle hard sleeper tickets op, we konden alleen nog hard Seats krijgen en de reis zou 7u duren i.p.v. 5u. Daarnaast vertrok de trein om 00.15u.. We troosten onszelf met de gedachte dat de trein om dat tijdstip vast niet vol zou zitten en we waarschijnlijk wel wat lege banken zouden vinden om toch onze ogen nog dicht te doen. We hadden er niet meer naast kunnen zitten… toen we op het perron stonden en de overvolle trein halt hield ging er van alles door ons heen, “zullen we maar niet gaan?” “we gaan wel terug, ja we gaan terug!”. Op de een of andere manier trok de gedachte om de finale op een groot scherm met andere Nederlanders te kunnen zien toch meer..en we belandden in de trein. Dit ging al niet zonder slag of stoot want de trein zat vol, héél erg vol. Zelfs de halletjes naar de wc en de uitgang zaten propvol met families, baby’s en veel te veel en te grote tassen. Toen we bij onze zitplaatsen aan kwamen zaten hier uiteraard al mensen. We waren echter niet van plan om 7uur staand te gaan slapen in het gangpad dus na ons kaartje te hebben laten zien gingen ze toch maar weg. In een coupé staan ongeveer 13 rijen met banken. Elke rij bestaat uit 3 plaatsen tegenover 3 plaatsen aan de ene kant en aan de andere kant 2 plaatsen tegenover 2 plaatsen. In de praktijk zitten er meestal 4 of 5 mensen waar er 3 plaatsen zijn en de banken staan zo dicht op elkaar dat je fijn de hele tijd met je benen tegen je overbuurman aanschuurt. Hoewel het 00.17u was het nog steeds erg warm buiten en in de trein nog warmer. De paar verroeste ventilatoren aan het plafond maakten dan ook weinig verschil. Positief puntje was dat de buurman van Gjalt bij het raam zat en deze open had gedaan wat voor wat frisse lucht zorgde. Negatief puntje was dat deze meneer in kwestie in ontbloot bovenlijf al zwetend tegen Gjalt zat aangeplakt.. Die frisse lucht was dus hard nodig! Ik zat aan het gangpad en de tientallen mensen die hier tegen elkaar aan stonden, hangen, hurken schroomden gelukkig ook niet om steeds met hun bezweten lijven tegen me aan te hangen.. heerlijk! We hebben de hele nacht pogingen gedaan om een goede houding te vinden waarop je wél comfortabel kunt slapen, al zittend op de keiharde bank. Backpack op schoot, voorover buigen (bijna dubbel liggen), nek in een onnatuurlijke houding en proberen te slapen..! Nog fijner was dat de mevrouw die in charge was om de coupé schoon te houden het nodig vond om dit om 4u ’s nachts te gaan doen. En dat gaat niet bepaald in de trant van “wilt u even aan de kant? Ik wil hier vegen”. Nee als een ware kampbeul begaf ze zich al schreeuwend, duwend en schoppend door de coupé en iedereen die haar pad kruiste moest vrezen voor zijn leven. Gelukkig stond het hele gangpad propvol met mensen en tassen dus je kunt je voorstellen hoe soepel dit proces ging. Gedurende de rest van de nacht kwam deze vriendelijke mevrouw nog een paar keer langs samen met de mevrouw met het karretje met versnaperingen dat überhaupt maar net door het gangpad past.. dit keer was het ECHT de laatste keer dat we op hard Seats naar Xi’an gingen.. Zondag ochtend vroeg kwamen we gebroken aan in Xi’an, hostel in en kei hard bij slapen, ten slotte zouden we weer midden in de nacht moeten opstaan voor de finale! Wat slaap deed ons en vooral onze stemming goed waardoor we vol goede moed in de heuse barstreet belandden waar we bij het 1^e het beste terras met groot scherm neerstreken bij een grote groep Nederlanders. Ondanks dat bijna alle Chinezen op het terras voor Spanje waren hing er een gezellige sfeer. Des te jammer was de afloop van de avond..die we voor niemand hoeven uit te leggen. Ondanks dat we gehoopt hadden de overwinning in Xi’an te kunnen vieren was het een leuk (maar vermoeiend) kort uitstapje.
Dus of we het WK een beetje hebben mee gekregen hier in China? Ja zeker, maar wel op z’n Chinees!