Brrrr.... das koud!

Waar Susanne jullie heeft achtergelaten zijn wij uiteraard verder gegaan, véél verder! Voor diegenen die geen zin hebben in flinke lappen tekst zal ik hierbij alvast de samenvatting geven, wij hebben het freakin' koud! Voor diegene die wat meer tijd en zin hebben is hier een wat uitgebreidere versie.

Zoals aangegeven aan het einde van het laatste verhaaltje zijn wij voor dag en dauw vertrokken op zoek naar een levensgroot klei leger, voor sommigen bekend als ‘The Terracotta Warrior Army'. Om hier te komen moesten wij vooraf een aanbetaling doen bij een Chinese touroperator in het centrum van Xi'an. Hier konden wij kiezen uit twee opties, één met stops bij allerlei belangrijke bezienswaardigenheden onderweg of één zonder stops. Naïef als wij zijn besloten wij de eerste variant te nemen en mijn god wat hebben wij hier een spijt van gehad. Niet omdat de stops niet interessant genoeg waren maar omdat het buiten aan het sneeuwen was en wij in al ons enthousiasme vergeten waren om winterkleren in te pakken.

Op dunne canvasschoenen, drie lagen t-shirts, twee truien en een boxer met extra lange pijpen mochten wij beginnen met een prachtige bergafdaling. De heenweg hebben wij per kabelbaan afgelegd waarna we, voorafgaande aan de afdaling, eerst nog even een snelle blik mochten werpen op het dal dat ergens tussen de mist en sneeuwbuien verscholen moest liggen. Aangezien we elkaar op één meter afstand nauwelijks konden zien en wij onze knieën niet stil tegen elkaar aan konden houden sommeerde wij onze Chinese reisleidster tot enige spoed met het begin van de afdaling. Hierop werd een vlaggetje tevoorschijn gehaald, verstilde haar megafoongetetter en werd de trip aangevangen. Onderweg passeerde wij planten, tegels en een enkele chinees prieeltje, geen van dit alles kon ons de kou doen vergeten. Gelukkig bracht beweging enige verlichting maar na deze eerste horde op weg naar het Terracotta Army wisten wij waarom deze activiteit niet is opgenomen in de Lonely Planet van China.

Horde twee bestond uit een ondergronds mausoleum van een Chinese keizer die ergens in één van de dynastieën de scepter zwaaide. De plastic artefacten leken ons niet geheel authentiek en ook ontbrak er ondertiteling uit de megafoon van onze reisleidster. Maar gegeven het feit dat dit een binnenactiviteit was zou het ons moeten behagen. Echter Chinezen weigeren stelselmatig om de verwarming aan te zetten waardoor de eerste frostbite verschijnselen een feit begonnen te worden. Toen bleek dat het mausoleum zelf ook niet authentiek was (die lag een aantal kilometers verderop), hebben wij flinke moeite moeten doen om de motivatie te bewaren. Hopend op een spannende derde horde begaven wij ons met afgestorven tenen terug naar de bus.

Horde drie, een soort begraafplaats, bracht evenals de lunch niet de ‘wow' factor waarop we hadden gehoopt. Gelukkig stond hierna het Terracotta Army op het programma. Vol verwachting begaven wij ons door de vele security checks, waar eens Poetin en Clinton ons voorgingen. Na de checks belandde wij op een enorm plein dat werd omringd door vier grote betonnen gebouwen die veel weg hadden van enorme vliegtuighangars. Het Terracotta Army bevindt zich in twee van de vier complexen maar eigenlijk is er maar één gebouw echt de moeite waard. In ‘pit number one' bevindt zich het belangrijkste en aanzienlijkste deel van de collectie strijders van klei. Ondanks de kou, die inmiddels in onze botten was gaan zitten, was dit een indrukwekkend spektakel. Vanuit de opgraafplaats werden wij bij binnenkomst aangestaard door enkele duizenden strijders waarvan geen enkele hetzelfde schijnt te zijn. Dit laatste feit deed ons vermoeden dat het dan vast geen Chinese strijders zijn geweest aangezien Chinezen allemaal op elkaar lijken.

Na het schieten van enkele honderden kiekjes haakten wij ons los van de groep en begaven wij ons terug naar de bus die geparkeerd stond naast een warme Kentucky Fried Chicken. Hier konden wij ons nog even snel opwarmen aan een heerlijk bakkie pleur en een warme Milo alvorens de bus verder vertrok naar een voormalig badhuis van een bekende Chinese generaal die na zijn vlucht uit China president van Taiwan werd. 's Avonds zijn wij nog eventjes snel uit eten geweest met onze tolk en hebben we onze 1^e 'hotpot' ervaring gehad: een soort fondue- pan waar je van alles en nog wat in mikt alleen dan in Chinese style. Het bed trok sterker dan de maag waardoor we dit kort hebben gehouden. In ons warme bed besloten wij dat de trip zeker de moeite waar was maar 'met de kennis van nu' zouden wij zeker voor optie twee (die zonder stops) kiezen.

De volgende dag mochten wij onze backpacks weer inpakken en vervolgden wij onze weg richting het weeshuis in Houma. Deze trip kostte ons een dikke 7 uur welke wij hebben besteed aan slapen en elkaar warm houden. Bij aankomst werden wij ontvangen door een ijzige snijdende wind die werd vergezeld door totale duisternis en enkele opdringerige taxichauffeurs. Gelukkig duurde het niet lang voordat ´the Boss´ ons kwam oppikken. The Boss alias Cheffie, in het echt genaamd father Duan, trakteerde ons op een Chinese maaltijd die wij, helaas, nooit meer zullen vergeten.

Onze eerste ‘dish' bestond uit ingekookt varkensvet met daarin stukjes varkenshuid. Het geheel zag eruit als een soort doorzichtige plakjes drilpudding met daarin een aantal wormen. Nou klaag ik niet graag over eten, evenmin ben ik een moeilijke eter maar dit ging zelfs mij wat ver. Ik besloot daarom geduldig af te wachten hoe Susanne het glibberige en glimmende brok vet naar binnen zou gaan werken, ik was benieuwd! Met haar chopsticks kon ze het brok gedrocht nauwelijks in bedwang houden, laat staan het naar haar mond brengen. Maar Susanne's manieren wonnen het van haar instinct zodat het stuk varkensvet zowaar haar keel in gleed. Tussen het ‘thank you very much, it's very nice' hoorde ik een aantal bijgeluiden die veel weg hadden van een zich omkerende maag in combinatie met de woorden ‘gadverdamme dit is goor'. Met enige angst en ontzag heb ik vervolgens drie van dat soort krengen naar binnen geplamuurd waarna ik ook de handdoek in de ring heb moeten gooien. Schijnbaar heeft mijn maag toch nog enkele principes.

Eventjes waren wij bang dat er meer van dergelijke gerechten op tafel gezet zouden worden. Dit bleek gelukkig niet het geval waardoor de rest van de maaltijd vlotjes verliep.

Na een laatste nacht in een hotel stond ons de uitdaging te wachten waarvoor wij gekomen waren, het weeshuis Xinjiang. In dit weeshuis bevinden zich vooral kinderen die zware of minder zware beperking hebben en die te vondeling gelegd zijn. In totaal zijn er circa 20 wezen in het weeshuis te vinden. Dat circa betekent niet dat er af en toe eentje kwijt raakt maar dat er door externe plaatsingen een wisseling is in het aantal bewoners.

Het weeshuis zelf is vanaf de straatkant nauwelijks te herkennen als weeshuis. Vanaf die zijde is het eerder een verlaten, bouwvallig, twee verdiepingtellend pand waarin onmogelijk een weeshuis gevestigd kan zijn. Wanneer men echter via de poort aan de achterzijde van het weeshuis terecht komt beginnen de contouren van een weeshuis zichtbaar te worden. Tussen bergen steenkool spelen enkele kinderen op een betonnen binnenplaats met een oude step en basketbal. De façade van het weeshuis wordt versierd door wapperende dekens die bedoeld zijn om de kou en wind uit de achterliggende kamers te houden. Het geheel oogt op het eerste aanzicht nogal grauw, primitief en deprimerend.

Onze tolk, welke vanaf dag één aan onze zijde is geweest, wijst ons de weg naar onze kamers zodat wij onze zware backpacks kunnen uitpakken. We komen terecht in een saai en kil hokje met twee aparte bedden die door het onderlinge hoogteverschil niet naast elkaar te zetten zijn. De komende zes maanden slapen wij dus apart! Susanne heeft in een oogwenk een bezem gevonden en begint direct met de grote voorjaarsschoonmaak. Ik buig mij ondertussen over mijn laptop die, door toedoen van een vriendelijk en lief Trojaans paardje van mijn zusje, is gesneuveld. Voor ik er erg in heb heeft Susanne de kamer omgetoverd in een waar paleis, alleen de jacuzzi ontbreekt nog. Met een stukje tape plakken wij de grootste kier tussen de muur en het raam af maar desondanks blijft de kou binnen sluipen. Vervolgens is de bedverdeling aan de beurt, wie van ons tweeën krijgt het minst harde bed. Ik blijk te winnen alhoewel ik geen enkel verschil voel tussen de bedden, beide missen een matras! We slapen op een harde plank met daarop slecht een dun kleedje, eventuele rugklachten moeten we maar op de koop toenemen.

De rest van het weeshuis is bouwkundig gezien niet veel beter dan onze kamer. Overal liggen betonnen vloeren die koud aanvoelen, her en der staan verouderde ledikanten en het tocht overal. Het verschil met een Nederlands weeshuis had niet groter kunnen zijn. Wat ons betreft is dat prima, we zijn hier immers niet heen gekomen om in een gespreid bedje te belanden. Vanuit ons pedagogisch en sociaal-culturele oogpunt scannen wij de situatie af om te zien waar én hoe wij een bijdrage kunnen gaan leveren. We pakken pen en papier, denken na over een SWOT -analyse, verwerpen deze HBO gedachte snel en ruilen de pen en het papier om voor een heerlijk ijskoud biertje! De SWOT komt later wel, nu eerst genieten!

Ohw....Tante, Ugg's zijn veredelde moonboots uit Australië waar je een kapitaal voor neer mag tellen!!

Voor diegene die zich geroepen voelen om ons overlevingspakket, brieven, Zweedse puzzles etc te sturen, hier is ons adres (s.v.p. duidelijk vermelden op de enveloppe dat de post voor ons bestemd is) en onze Chinese nummers:

The Eye Clinic and Orphanage of Houma and Xinjiang

Cheng Wang Lu Li Jiao Qiao

043000

Houma, Shanxi, China

Susanne: 008613467232126

Gjalt: 008613467232053

Ni Hao!

Zo eindelijk tijd voor een (lang)bericht!

Dinsdag hebben we zonder tranendal bij het front Bauer en Mostert afscheid genomen op Schiphol en was het eindelijk zo ver: nu gingen we toch écht eindelijk naar China!
Na de douane nog even een biertje gedronken met Anneke, het derde lid van ons kleine bescheiden groepje vrijwilligers. In het vliegtuig bleek al snel dat de chinezen blijkbaar ervaring hebben met dit soort lange vluchten; die waren binnen no time (om half 6 's avonds) in coma in de meest bizarre houdingen. Daardoor waren zij 's ochtends wél top fit.. Wij waren helaas über brak omdat we max 1,5u geslapen hadden en daarmee de nacht voorbij was ivm het tijdsverschil. Na uitgebreid wat formuliertjes ingevuld te hebben kwamen we toch vrij makkelijk door de Chinese douane alias ‘Stasi' die het liefst alles van je weten..'Waar ga je naar toe, hoezo, waarom, met wie, wanneer, wie ken je daar' etc. en vooral: 'heb je griep of heb je ooit griep gehad OF ken je iemand die misschien (ooit) griep gehad heeft?' ..

Toen waren we dus op Beijing airport en mochten we meteen weer inchecken voor onze binnenlandse vlucht naar Xi'an. Om de tijd nog wat te doden hebben we in een teahouse waarschijnlijk ons duurste kopje thee van de hele China experience gedronken maar we vonden op dat moment eigenlijk alles al prima. De vlucht naar Xi'an hebben we allebei niet echt mee gemaakt omdat we hier wél konden slapen en dit ook in een stuk door hebben gedaan! Eenmaal in Xi'an geland waren we alle drie eigenlijk nog steeds goed gaar, het was ondertussen half 4 's middags maar voor ons gevoel nog vroeg in de ochtend. Binnen 15 minuten na de landing stonden we buiten met onze tassen: op zoek naar Sheba de contactpersoon van Code X die ons zou ophalen en de 'on arrival training' organiseert. We keken uit naar een bordje met onze namen maar die was nergens te bekennen. Goed, dan wachten we even. Na een tijdje nog geen Sheba. Ok, dan bellen we haar wel. Nummer niet in gebruik. Hmm.. ok, nou dan dus wachten. We begonnen ons bij elke jonge Chinese dame af te vragen of dit Sheba kon zijn en toen bleek maar weer eens: die Chinezen zien er allemaal vrij hetzelfde uit! J Ondertussen werden wij aangekeken door alle voorbijlopende Chinezen, ze vonden dat groepje buitenlanders waarschijnlijk erg hulpeloos er uit zien. Uiteindelijk kwam er een klein Chinees dametje aanrennen, al roepend: 'Anneke, Susannaa sorry sorry sorry!'. Dit bleek Maggie, de tolk, te zijn die helemaal in de rats zat dat ze wat later was. Nadat we haar hadden verzekerd dat dit echt geen probleem was durfde ze weer rustig adem te halen, gaf ons een omhelzing waarbij ze tot onze navel kwam en gaf toe dat ze het eigenlijk heel erg spannend vond om de nieuwe groep vrijwilligers (wij dus) te ontmoeten! :)

Met de taxi zijn we naar het hotel gegaan en na even te zijn bijgekomen sloot Sheba zich bij ons aan en zijn we naar een restaurantje gegaan voor onze eerste (positieve!) noodle experience. Hierna zijn we gaan lopen naar de Big Goose Pagoda, een grote boeddhistische tempel. Op het plein hiervoor was een fonteinshow inclusief klassieke muziek. Sheba en Maggie hebben ons vervolgens door de omringende tuinen/parken geleid met diverse beelden en Chinese bouwwerken. Omdat we het nu toch wel koud begonnen te krijgen, besloten we na een kopje koffie nu iets 'binnen' te gaan doen: Chinese massage! Dus hop met z'n 5-en in de taxi (wat de taxi meneer aan z'n stemgeluid te horen absoluut niet waardeerde) en op naar de massage 'salon'. Dit bleek dus een hokje van 4 bij 3 te zijn waar het net zo warm/koud was als buiten. Gelukkig moesten we alleen onze jas uitdoen dus bleef de schade beperkt. Met z'n vieren lagen we daar op een rijtje (Maggie wilde niet) en begon onze back massage. Gjalt wilde het rough en naar mijn idee kreeg hij dat ook zeker want bij mij zat het op een aantal (ok op veel) momenten toch redelijk tegen de pijngrens aan! Maar goed dan hou je vol, want 'het zal wel zo horen' en wie weet maakt het m'n nek uiteindelijk losser.. nou.. die massage heb ik nog wel even gevoeld daarna al heb ik nog steeds hoop dat het in the end er beter op wordt. Voor de 1^e dag vonden we het wel mooi zo en zijn we terug gegaan naar het hotel.

Vandaag hebben Gjalt en ik ons verslapen (goed begin!) maar door in top speed op te staan bleef de schade beperkt en konden we snel door naar een tentje om te ontbijten. Dit leek meer op een soort klein loods waar wat stoeltjes en tafeltjes in waren gezet en weer was het net zo koud als buiten maar goed geen probleem, we gaan er gewoon voor! Sorry San, ik zou niet ellenlange verhalen vertellen over wat ik heb gegeten en gedronken maar dat ik zou ontbijten met een Chinese hamburger wil ik je toch niet onthouden:) Het zag er helemaal prima uit, het vlees leek op tonijn en smaakte in eerste instantie ook zo dus ik vroeg Maggie: 'is this tuna?'. Nee dat was toch varkensvlees...hmm bummer..De meeste mensen weten denk ik wel dat ik niet zo'n liefhebber ben van varkensvlees en dan druk ik me nog zacht uit maar goed het smaakte bij m'n eerste hap ook naar tonijn dus why not?!

We zijn toen met z'n vieren (Sheba had een tentamen dus kon niet mee) op onze toeristische toer door Xi'an gegaan. Van de Bell Tower zijn we naar Drum Tower gegaan, pit stop bij Starbucks en door naar het Muslim Quarter met allemaal kleine straatjes waar ze van alles aan eten en meuk/prullaria/souvenirs het is maar hoe je het zien wilt verkopen. Ook Gjalt z'n bekende frog uit Azië ontbrak hier natuurlijk niet. In deze wijk waar veel Chinese moslims wonen was ook de Great Mosque waar we nog een stuk van een begrafenis ceremonie mee maakten. De volgende stop was de Temple of the City Gods. Hier pakten we uit een grote bak een stokje met een nummer, aan de hand van dit nummer werd onze toekomst 'voorspeld'.. Gjalt z'n gezondheid was goed en zou ook goed blijven en nu had hij niet zo'n goede baan (lees: geen) maar dat zou in de toekomst veel beter worden..Ik was ook heel gezond en dit zou een goed jaar voor mij worden, vorig jaar was dat niet..Dit scheen dan te maken te hebben met mijn Chinese sterrenbeeld (os). Wanneer het het jaar is van je eigen sterrenbeeld dan is dat een minder goed jaar voor je. Vorig jaar was het jaar van de os dus vandaar deze geniale toekomst voorspelling dat het dit jaar (jaar van de tijger) beter zal worden...Right..dit sterke staaltje toekomst voorspellen sloeg dus eigenlijk nergens op maar goed, ook weer gedaan.

Gjalt had 's ochtends een soort glass noodle soep gegeten en blijkbaar was die niet zo goed gevallen want Gjalt is toen toch maar afgetaaid naar het hotel om even bij te komen. Hoewel ik redelijk jaloers was dat hij ging pitten omdat ik eigenlijk ook nog vrij moe was en het echt koud had ben ik met Maggie en Anneke verder gegaan. Next stop was het South Part Shopping Center waar veel jonge Chinezen uit Xi'an blijkbaar regelmatig gaan shoppen. Een aaneenschakeling van mini shops die eigenlijk allemaal hetzelfde verkopen. Toch kan je hier wel zo'n beetje alles aan kleding, schoenen etc. krijgen als je niet too picky bent. Voor de UGG geïnteresseerden onder ons: die hadden ze wel alleen.. niet de beste fake als je het mij vraagt. Het label aan de achterkant wil nog wel eens wat schuin zitten en de kleur.. tja die is net iets anders! Daarnaast is een size 8 daar geen size 8 maar eerder een 6. Ook hebben ze er Uggs staan die helemaal niet bestaan voor zover ik weet maar goed, heb nog geen exemplaar kunnen vinden die dichtbij genoeg bij de echte zitten dus to be continued.. ;)

Zonder Uggs zijn we naar het Tang Paradise Theme Park gegaan, een soort Efteling voor Chinese (toeristen). Erg groot, met een groot aangelegd meer, grote typische Chinese bouwwerken en af en toe wat vage attracties zoals een aangelegde waterval, kamelen en een hondenshow waarbij een herdershond liet zien dat ie kon tellen door het speeltje op te pakken waar het getal op stond dat de uitkomst van de rekensom was...goed.. genoeg Chinese gekheid want Anneke en ik waren toen ook echt kapot. In het hotel Gjalt weer opgepikt, die was weer helemaal fit na een paar uurtjes maffen, en ook Sheba sloot zich weer bij ons aan. Bij de City Walls zou er een lantaarnshow zijn, dat wilden we wel zien! De trap op naar boven en op de muur was er een heel pad met verschillende lantaarns die van alles voorstelden, voornamelijk geluk. Sowieso brengen erg veel dingen hier geluk, ook veel etenswaren dus we zijn benieuwd hoeveel geluk we straks na afloop hebben verzameld! Omdat het ondertussen half tien was kregen we (voornamelijk ik) nu toch echt wel honger dus gingen we op weg naar een restaurantje dat Maggie en Sheba in gedachten hadden in het Muslim Quarter. Juist als je snel wilt eten lijkt het niet snel genoeg te gaan..we konden maar geen taxi krijgen en als we er eentje hadden wilde hij niet 5 personen mee nemen.. dan maar met de bus en 2 keer overstappen, lopen, lopen en nog meer lopen.. Toen we er uiteindelijk waren hebben we de halve kaart besteld, wat gelukkig nog steeds niet duur is. Van alles en nog wat uitgeprobeerd, heerlijk gegeten, en hierna vonden we het eigenlijk wel weer mooi voor een dag. Morgen gaan we om 07.30u al richting het Army of Terracotta Warriors!! We zijn heel erg benieuwd, de miniatuur warriors hebben we al overal in de stad zien liggen bij verschillende kraampjes, nu de echte! :)

Zàijiàn!

Susanne en Gjalt.

Welkom op ons Reislog!

Hallo en welkom opons reislog!

Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar we ons bevinden en waarwe zijn geweest! Meer informatie over ons en de reis diewe gaan maken vind je in het profiel.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor onze mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Wezien je graag terug op ons reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Leuk dat je metons meereist!

Groetjes,

Gjalt & Susanne